Woensdag was het dan zover mijn afscheid van de Eikenboom. Het was een vreemd afscheid. Normaal nemen mensen afscheid omdat hun observatieperiode van 4 weken erop zit of omdat ze 6 maanden behandeling achter de rug hebben. Maar in mijn geval nam ik afscheid van de Eikenboom om 1 week later circa 10 kilometer verderop opnieuw te starten met een therapie, die waarschijnlijk nog zwaarder gaat vallen. Ik wilde het daarom ook niet te groots vieren, dus in de koffiepauze had ik gezorgd voor iets lekkers. Ik had voor iedereen een persoonlijk cadeautje gemaakt met een kaartje met uitgeknipte toepasselijke teksten met daarbij een nog te zaaien klavertje vier of vergeet me nietjes.
Mijn medeclienten hadden naast een mooie toespraak ook flink uitgepakt. Ik heb een hele grote kaart gekregen van alle ´eikeltjes´ met muziek erin. Zullen ze in Den Dolder blij mee zijn :) Aan de kaart hing een slinger met persoonlijk gemaakte kaartjes. Inmiddels heb ik alle kaartjes gelezen en op me in laten werken. Het waren hele mooie, creatieve, treffende en ontroerende woorden. Eenmaal thuis hebben de tranen dan ook flink gevloeid. Ik wil alle eikeltjes uit de Boom hiervoor nogmaals hartelijk bedanken! En ik zal jullie zeker gaan missen! Heel bijzonder om weer te ervaren wat een band je kan in korte tijd kan opbouwen met mensen die in hetzelfde schuitje als jij zitten.
