/> Je zal het maar hebben!: Handbike

Over mij

Mijn foto
'Openheid leidt tot begrip' is mijn motto! Daarom deel ik ook hier de ervaringen gevoelens die ik heb als psychisch kwetsbaar persoon op weg naar herstel. Ik heb deze weg al voor een groot deel afgelegd, maar de reis is nog niet afgelopen.
Posts tonen met het label Handbike. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Handbike. Alle posts tonen

dinsdag 28 augustus 2012

Monique van der Vorst zit weer in een rolstoel

Conversie .... een terugval ligt altijd op de loer ....  ook bij Monique van der Vorst, de handbikester die geen dwarslaesie heeft maar 'gewoon' conversie. 

Monique van der Vorst zit weer in een rolstoel

Door: John Volkers − 28/06/12, 08:37
© ap. Monique van der Vorst
De gehate rolstoel is terug in het leven van de voormalige paralympische sportvrouw Monique van der Vorst. De handbiker, die na twaalf jaar van leven met een incomplete dwarslaesie weer had leren lopen, heeft een ernstige terugval gehad in het herstel dat in 2010 wereldwijd leidde tot verhalen over een Nederlands wonder en mirakel.

Haar met veel tamtam omklede contract met de vrouwenwielerploeg van Rabobank werd woensdag, na een half jaar dienstverband, verbroken. Per 1 juli maakt Van der Vorst geen deel meer uit van de wielerploeg van kopvrouw Marianne Vos. De reden, aldus Van der Vorst: 'Ik kan niet meer lopen. Ik heb een terugval gekend na mijn eerdere herstel en zit nu weer in de rolstoel. Ik kan daarom ook niet fietsen.'

De ploegleiding van Rabobank is omzichtiger in het commentaar. 'Het medisch kader van de ploeg heeft Van der Vorst geadviseerd niet aan wielerwedstrijden deel te nemen, de ploeg neemt dat advies over. Daarmee vervalt het traject om Van der Vorst op te leiden tot wielrenster en heeft het geen zin meer haar in de ploeg te houden.'

Geen wedstrijd
De werkelijkheid is dat Van der Vorst dit eerste contractjaar geen enkele wedstrijd voor de Rabovrouwen heeft gefietst. 'Ik had nog helemaal niks gereden. Op het eerste trainingskamp in Spanje deze winter ben ik gevallen en heb mijn schouder gebroken. Daarna zijn de problemen begonnen.'

Van der Vorst is onder behandeling bij een revalidatiecentrum in Amsterdam. Een deel van haar nieuwste problematiek komt voort uit een verhaal in het allerlaatste nummer van dagblad De Pers, waarin haar ziekte in twijfel werd getrokken. Dat heeft zij als 'een persoonlijke aanval' ervaren. Het verhaal, waarin zij toegaf haar geschiedenis niet goed verwoord te hebben, vond de paralympische sportvrouw van 2009 achteraf 'verschrikkelijk'. Ze benadrukte in het verhaal niet gelogen te hebben. Toch ging ze voor velen als bedrieger door het leven.

Psychische overbelasting
Medische specialisten legden haar handicap uit als een geval van conversiestoornis, uitvalsverschijnselen als gevolg van psychische overbelasting. De keurmeesters van de gehandicaptensport, van het in 2008 opgerichte Classificatie Instituut te Bunnik verklaarden dat zij eerlijk aan haar status van paralympiër was gekomen. Van der Vorst was Nederlands, Europees en wereldkampioen op de handbike en veroverde bij de Paralympische Spelen van Peking 2008 twee zilveren medailles.

zondag 3 april 2011

Nieuwe week voor de boeg

Het weekend zit er weer op. Was een onrustig weekend (i.v.m. 1 april), maar de zon heeft wat rust en een lekker kleurtje gebracht. Straks komt de taxibus me ophalen, want mijn handbike gaat namelijk mee naar Den Dolder. Moet nog afspraken maken met de therapeuten hoe en wanneer ik hem kan gebruiken, maar het geeft me in ieder geval weer wat vrijheid.
Over vorige week valt vrij weinig te melden. Veel aanvallen, veel op bed waardoor ook weer therapieën zijn uitgevallen. Op een gegeven moment was ik het zo zat, dat ik een beetje door het lint ging en me ging afreageren op alles want in de buurt van mijn bed te vinden was. De buurvrouw werd ongerust en heeft toen op de bel gedrukt. De verpleegsters kwamen aangesneld, eerst met een reprimande dat het niet de bedoeling is dat ik een ander voor me laat bellen. Maar het laatste waar ik op dat moment op zat te wachten was een verpleegster aan mijn bed, gelukkig hadden ze dat snel door en hebben ze me even uit laten razen.
Wel heb ik deze week door wat gesprekken wat meer vertrouwen gekregen in de behandeling en dat ze wat beter gaan begrijpen waar mijn probleem zit en ook de toezegging gekregen dat ze mijn programma hierop gaan aanpassen.

woensdag 17 november 2010

Nieuwe Mijlpaal!

Vanmiddag weer een paaltje geslagen! Tweeduizend kilometer op de teller van de handbike (ooh ja, heb de stand toch weer terug kunnen zetten, dus had me voor niks druk gemaakt). Ik heb als huiswerk van de fysio meegekregen dat wanneer ik fiets ik mijn zintuigen moet gebruiken. Wat zie je, wat voel je, wat hoor je, wat ruik je en wat proef je? Dit is best lastig, maar vooral vandaag viel dat niet mee. Ik zat op mijn fiets met een erg wazige blik en ik zag erg weinig van de wereld om me heen!  Kwam dit nou doordat mijn blik op oneindig stond door alle commotie na de fysio of was het gewoon de dichte mist?

dinsdag 2 november 2010

Fietsen op een schone lei

De fietsenmaker blijkt toch een aardige vakman te zijn. Vandaag kon ik na een belletje meteen langskomen met mijn fiets. Omdat het met een lekke band niet makkelijk fietst, had ik er weer een touwtje aan gebonden en kon ik hem achter mijn gewone fiets aanslepen (don't try this at home!). Dat is dan weer het voordeel van een driewieler.
Toen ik aankwam stond ie al te popelen en ging direct aan de slag. Bleek dat de band weer op dezelfde plek lek was en dat het inderdaad verkeerde zuinigheid was. Met een nieuwe binnenband, een vriendelijk woordje en een gesloten portemonnee heb ik de fiets weer meegenomen.

's Middags moest ik natuurlijk even testen of de banden goed grip hebben. Heb stuk over de dijk gefietst, in miezer en modder. Het viel me op dat mijn kilometerteller nog op zomertijd staat en daar raak ik van in de war. Dacht dat wel even op nieuw in te stellen en drukte op iets teveel knopjes tegelijk. SHIT, reset, al mijn gefietste kilometers verdwenen. Een normaal mens denkt dan 'jammer, dan maar onthouden dat ik 1700 km heb gefietst'. Maar ik reageerde iets minder gecontroleerd. Ik ga er verder niet in detail op in, maar uiteindelijk was ik blij dat de kilometerteller uberhaupt nog iets aangeeft. Zit dus niets anders op dan weer met een schone lei op nul te starten! 

zondag 31 oktober 2010

Dat noemen ze dan een vakman!

Je zal het maar hebben! Net drie nieuwe banden onder je 'legfiets', je helemaal in warm fietstenue gehesen, super veel behoefte om te raggen en dan op je fiets stappen en constateren dat je voorband weer plat staat. Daar wordt toch ieder mens chagrijnig van, of niet? :(

Nou, het is mij overkomen! Vrijdag de fiets naar de fietsenmaker gesleept. 'S middags belde hij op dat hij de verkeerde banden had besteld. Kan elke vakman gebeuren, toch? Zaterdag kon ik de fiets dus uiteindelijk ophalen. Drie nieuwe Schwalbe banden en twee nieuwe binnenbanden. De voorbinnenband was volgens de vakman nog goed genoeg om te plakken. Ik dacht nog 'is dit nou wel zo'n slimme keuze van de vakman of is ie wat te zuunig?'. Vol trots, met drie mooie snelle banden en een lege portemonnee, m'n legfiets weer naar huis gesleept. 
Vanmiddag brak het zonnetje door en ik had veel behoefte om even stoom af te blazen. Dat viel dus even tegen, want m'n voorband stond weer helemaal plat. Oppompen had ook geen zin, want de lucht spoot door het ventiel er weer even hard uit. De enige die dus lekker stoom kon afblazen, was dus uiteindelijk de voorband! :-L
Ik weet in ieder geval weer wat me morgenochtend te doen staat! 


woensdag 27 oktober 2010

Vind je dat nou prettig fietsen mevrouw, zo'n legfiets?

...Tsja? Wat antwoord je dan als iemand je dat op de man af vraagt op de dijk? Vandaag had ik mijn antwoord klaar 'Zonder lekke band fietst m'n legfiets een stuk lekkerder'. Ik had vandaag dus een lekke voorband. Je mag een gekregen paard niet in de bek kijken, wist dat de banden slecht waren maar toch wel pech dat dat net nu moet gebeuren. Gelukkig kon ik nog net (op m'n velg) thuiskomen. Vanmiddag meteen langs de fietsenmaker gegaan en drie nieuwe banden besteld. Vrijdag worden ze er om gelegd. Dus morgen mezelf maar even op een andere manier vermaken.

Bike is back!

Gisteren was het dan zover. Ik heb mijn handbike opgehaald op de Hoogstraat.  De Hoogstraat heeft met de actie Fietsen Voor (fietsenvoor.nl) dik  55.000,- ingezameld voor het kopen van nieuwe aangepaste fietsen. De oude barrels hebben ze niet meer direct nodig. En omdat ze weten dat ze mij er erg gelukkig mee maken, kon ik hem voor een heel schappelijk prijsje overkopen. Hoefde daar geen moment over na te denken, ik vind het super geregeld zo. Echt top van de Hoogstraat!!
Volgend jaar is er weer een Fietsenvoor-actie. De Hoogstraat wil dan weer mee doen aan de klim van de Col de la Colombière. De sporttherapeute heeft me gevraagd mee te doen, leek haar wel een leuke uitdaging voor mij. Lijkt mij natuurlijk ook super om deze topprestatie te leveren. Maar het is al in juni ..... en had ik dan al niet wat anders te doen ... valt toch wel te combineren :D

Dit was waarschijnlijk de laatste keer dat ik in de Hoogstraat ben geweest. Het blijft lastig daar terug te keren. Heb nog aantal therapeuten gesproken die allemaal super benieuwd zijn hoe het met me vergaat, ze zijn allemaal nog erg betrokken en begaan met mijn proces. Niets persoonlijks maar voor hen ben ik natuurlijk gewoon een interessante case ;)

woensdag 20 oktober 2010

Op de cover!

Afgelopen zaterdag was het dan zover. Ik ben bij circa 700 mensen met een plof op de deurmat beland ...... Van de zomer had ik toch geblogd dat ik op m'n bike door een paparazzi was gesnapt. Tussen de 212 geschoten foto's zaten dus ook een paar goeie. En een daarvan staat nu op de cover van een gerenommeerd blad, namelijk op de Bubbels ... wie kent 'm niet! Ook is de middenpagina geheel gewijd aan mij en m'n hobby: 'Op twee wielen door de bocht'. Handig kan je hem er zo als poster uit halen! Het is een leuk artikel geworden, lees zelf maar.

Lees hier het hele artikel!

De Bubbels is trouwens het personeelsblaadje van Waterschap Rivierenland. Er zullen vast collega's zijn die denken 'He, werkt die ook nog bij ons waterschap? Lang niet gezien!' of 'Was dat niet dat meisje van de vis?'. Maar tegen diegenen kan ik zeggen dat ze het nog even zonder mij moeten stellen, maar I'LL BE BACK!