Afgelopen week heeft Teigetje weer veel meegemaakt in het Zeister Bunderbos. Het was weer een week vol gevoelens, confrontatie, leuke en pijnlijke momenten, nieuwe inzichten en heel veel geshake.
Maandag stond er weer SOS op het programma. Teigetje zag hier best tegenop maar wilde de confrontatie niet uit de weg gaan. Het zijn in de sporthal maakte wederom heel veel los, frustratie en woede gierden door Teigers lijf en zijn staart was gespannen om te stuiteren. Met twee ballen heeft Teiger zich uitgeleefd. Heel hard gooien en schoppen. Teigers vriendjes gingen allemaal aan de kant en waren bang dat de gaten in de muur zouden vallen. Gelukkig viel dat mee. Na 5 minuten was het weer tijd om te praten over wat je voelt en je klachten. 5 Minuten waren voor Teiger niet lang genoeg om zijn woede kwijt te raken, dus zat hij flink opgefokt op het bankje. Zijn lijf liet duidelijk merken het er ook niet mee eens te zijn, alles ging weer schudden en verkrampen. Lopen was niet verantwoord dus was de rolstoel de enige optie.
Grrrrr ....... ik wil niet in een rolstoel, kon toch altijd nog lopen ......... Vervolgens op bed nog een paar uur liggen naschokken.
Dinsdag stond in het teken van het systeemgesprek. Teiger en zijn systeem hadden een gesprek met de psychologe en verpleegster. Vooral om van het systeem te horen hoe Teiger in elkaar steekt en hoe ie thuis functioneert. Uit dit gesprek kwamen geen verrassingen, maar wel was het heel confronterend om zo duidelijk van een ander te horen waar het mis gaat. Ook was het heel opvallend dat wanneer erg pijnlijke onderwerpen aan bod kwamen Teigers pootjes dat direct lieten zien door wat harder te gaan stuiteren.
Alle confrontaties, frustraties en de rare lichamelijke reacties maken Teiger af en toe erg drietig. Maar dat mag! Praten helpt soms, ook wandelen in het bos lucht soms op. Soms zet Teiger ook weer gewoon zijn zonnige masker op, gewoon uit zelfbescherming. Met pretoogjes vertelt ie dan bij de dagopening dat ie weer slecht heeft geslapen en een heftige dag heeft gehad. Maar dit wordt natuurlijk niet geloofd door de wijze uilen en die ontmaskeren Teiger dan letterlijk. Je leert hier juist om te laten zien dat je je kut voelt!
Donderdag mocht Teiger weer lekker crea bezig gaan. Alhoewel .....? De opdracht was het tekenen van jezelf met je klachten.
'Oeps, moet dat echt?' dacht Teigetje. Meteen zag hij een beeld voor zich en alleen dat al maakte zoveel los dat hij echt mega ging stuiteren. De stoel stond op z'n poten te wippen op de grond en er was geen stukje van Teiger dat stilzat, alles schudde en shakete ongecontroleerd. Heel bizar. Het tekenen moest toen nog beginnen. Dit maakte het natuurlijk niet veel beter en ook het praten erover was moeilijk. Teigetje vind dat ie een prima lijf heeft, alleen werkt het niet meer goed.
'En mijn lijf MOET gewoon doen wat ik WIL' was wat ie letterlijk zei. Aan het eind van de sessie is Teigetje hevig geëmotioneerd naar zijn kamertje gerold.
Het schudden en shaken is de hele week niet meer weggegaan. Vooral als spanning en emoties oplopen, wordt het heftiger. Mijn bovenlijf trekt dan ook helemaal samen en ademhalen wordt dan moeilijk. Het is een goed teken dat dit gebeurt, alleen is het erg ongemakkelijk. Het is een aanslag voor je lijf en het put je helemaal uit. Ook houdt het Teiger uit zijn slaap. Om uitputting te voorkomen krijgt Teiger nou een aantal nachten een pilletje om wat beter te slapen. Eindelijk rust...
Teigetje vindt eigenlijk dat zijn lijf maar weer eens normaal moet doen en zich niet zo moet aanstellen. Maar deze gedachte helpt niet. 'Het is' ..... 'het mag er zijn' ....... 'laat het los', zijn de toverspreuken die de wijze uilen Teigetje proberen bij te brengen.
Of dat Teiger gaat lukken, kan je volgende week lezen.
En daar heb ik nu de balen van. Wil zo snel mogelijk uit deze afhankelijke situatie en ik zie het weekend alweer naderen, wat gaat dat dan weer brengen. Allemaal gedachten die door mijn hoofd spoken.
11 Januari 2011, waarschijnlijk een mooie datum waarop weer veel stelletjes in het huwelijk treden. Nee helaas moeders, dit is geen aankondiging van onze bruiloft. Maar vanmorgen heb ik gehoord dat 11 januari voorlopig mijn opnamedatum is bij Altrecht. Was flink schrikken, want had zelf toch wel een aantal weken eerder verwacht. De paniek sloeg toe, 14 weken wachten hoe overleef ik dat. Was allerlei dingen aan het bedenken om de tijd door te komen en het liefst ook nog nuttig. Ik ga weer werken, nee toch niet of toch wel, kan toch best een beetje rustig aan wat doen of kan ik dat niet? Ben vandaag continue bezig geweest met dit dilemma. Doe ik verstandig, rustig en probeer bij mezelf te komen wetende dat dit me erg somber maakt en spanning geeft. Of zoek ik zoveel mogelijk afleiding en ga op de vlucht voor de waarheid. De somberheid onderdruk ik daarmee, maar ik weet ook dat eigenlijk niet de juiste voorbereiding op mijn opname is. Wat kan ik de komende periode aan is de grote vraag. As donderdag ga ik naar de overbruggingsgroep in Zeist, ik zal dan deze worsteling voorleggen.
Morgen is de eindevaluatie van mijn observatie hier. De afgelopen dagen zijn er flink wat kwartjes gevallen. Of eigenlijk voelt het meer als flinke keien die heel diep vallen. Heel herkenbaar voor mij. Had toch stiekem de stille hoop dat ze er hier achter zouden komen dat ik nix heb en met bijvoorbeeld 2 weekjes rusten weer de oude zou zijn. Ben natuurlijk nog wel zo verstandig om te weten dat dat niet zo is, maar toch ... diep van binnen ....
Het schudden en shaken is de hele week niet meer weggegaan. Vooral als spanning en emoties oplopen, wordt het heftiger. Mijn bovenlijf trekt dan ook helemaal samen en ademhalen wordt dan moeilijk. Het is een goed teken dat dit gebeurt, alleen is het erg ongemakkelijk. Het is een aanslag voor je lijf en het put je helemaal uit. Ook houdt het Teiger uit zijn slaap. Om uitputting te voorkomen krijgt Teiger nou een aantal nachten een pilletje om wat beter te slapen. Eindelijk rust... 
Aan het eind van de middag staat er SOS op het programma. Klinkt onheilspellend (en dat zal het ook gaan worden) maar betekent Sport, Ontspanning en Spel. Ooh leuk sporten denkt Teiger, lekker alle frustratie en woede eruit meppen. Helaas dat valt tegen, het is de bedoeling om te SOSsen binnen je grenzen en beperkingen. Alleen deze voorwaarde al zorgt er bij Teiger voor dat hij van binnen begint te koken. De ballon was al flink op spannning maar wordt nog verder opgeblazen. Alleen al in de sportzaal zijn maakt zoveel emoties los, dat Teiger door het lint gaat. De therapuil schiet te hulp en denkt met praten de boel te kunnen sussen. Maar dan kennen ze Teiger nog niet. Snikkend en kokend pakt die een bal en schiet 3 x op een basket en stuitert paar keer flink hard met de bal op de grond en muur. Voor Teiger heel normaal. Veel van zijn oude vriendjes zijn hieraan gewend, maar zijn nieuwe vriendjes in de Green House vinden het maar een beetje eng. Na 3x gooien vindt de therapuil het wel welletjes en moet er worden nagepraat op de bank. Stuiterend, snikkend, woest en zwaar gefrustreerd zit Teiger op de bank. Ooh dit is zo herkenbaar voor hem, hij heeft zich al vaak zo gevoeld, maar zo erg als nu, eigenlijk nog nooit eerder. De spanning in de ballon van Teiger neemt toe en toe. Plots beginnen zijn pootjes te shaken en te shaken. Zijn pootjes stuiteren in het rond. Teiger schrikt hier erg van, dit heeft ie nog nooit eerder meegemaakt, de controle over zijn pootjes heeft ie verloren. Natuurlijk heeft iedereen tegen hem gezegd dat zijn klachten kunnen gaan toenemen als hij beter gaat voelen, maar hij ging er toch stiekem vanuit dat dat toch zeker niet geld voor Teigetjes. Iedereen maakt zich grote zorgen hoe Teigetje weer terug komt op zijn eigen kamer. Gewoon lopen natuurlijk! Maar dat gaat niet meer, zelfs niet op wilskracht. Gelukkig biedt een verpleegster met rolstoel hulp. Teiger sleept zich over de mega drempel de rolstoel in en wordt afgevoerd naar zijn kamer. Daar wordt ie op bed gelegd nog steeds met shakende poten. Teigetje is boos, bang en erg verdrietig. De Kleenex komt goed van pas. Na twee uur valt ie even in slaap en daarna keert de rust wat terug, de ballon is een beetje leeggelopen. Het was te verwachten dat er iets zou gaan gebeuren, maar zo snel en zo heftig dat verbaasd iedereen in de Zeister bossen toch wel.
