1 april 2011

Het zou een goeie 1 april grap zijn, maar helaas is dat het niet. Het is de realiteit! Met ingang van vandaag ben ik officieel ontslagen. Dit voelt onwerkelijk en doet heel veel pijn. Alles wat me doet herinneren aan mijn werk veroorzaakt tranen. Wie had dat ooit gedacht dat mij dat zou overkomen? Alle verstandige woorden van: 'het is maar werk', 'je gezondheid is veel belangrijker', 'eerst maar beter worden en dan kom je wel weer aan het werk', ' je hebt nu ook niet meer de druk van het werk', zijn vast allemaal waar. Maar mijn gevoel is op dit moment heel anders. En dat mag er ook zijn!

Ontslag

Vrijdag was het dan zover. De lang gevreesde brief van het waterschap lag op de deurmat. Mart had geadviseerd hem niet open te maken voordat hij thuis was. De boodschap was inderdaad schokkend voor me en erg pijnlijk :( Mijn ontslag per 1 april aanstaande is nu echt een feit. Het waterschap heeft veel goodwill getoond en mijn ontslag al met een jaar uitgesteld, dit waardeer ik echt. Maar na drie jaar ziekte moest de moeilijke stap toch echt een keer worden gezet. Wel krijg ik de mogelijkheid als ik binnen 1 jaar hersteld ben terug te keren in mijn functie. Deze mogelijkheid waardeer ik erg. Het geeft me nu nog  perspectief. Maar hoe haalbaar dit is, zal de tijd ons leren.

Vandaag kwam ook de Bubbels, het personeelsblad van het waterschap. Hierin zag ik dat ik 1 maart een jubileum heb, ben dan 12,5 jaar in overheidsdienst. Had me dat totaal niet gerealiseerd. Maar dat graantje pik ik dan nog mooi even mee ;)