Maalstroom

Dit woord herinnert mij aan mijn werk .... gemalen, lokstroom, vistrap .........maar het heeft ook een hele andere betekenis, heel toepasselijk. Zie het gedicht hieronder. Het is afkomstig van de website: www.kleintjegeluk.nl

Conversie .... een terugval ligt altijd op de loer ....  ook bij Monique van der Vorst, de handbikester die geen dwarslaesie heeft maar 'gewoon' conversie. 

Monique van der Vorst zit weer in een rolstoel

Door: John Volkers − 28/06/12, 08:37

© ap. Monique van der Vorst

De gehate rolstoel is terug in het leven van de voormalige paralympische sportvrouw Monique van der Vorst. De handbiker, die na twaalf jaar van leven met een incomplete dwarslaesie weer had leren lopen, heeft een ernstige terugval gehad in het herstel dat in 2010 wereldwijd leidde tot verhalen over een Nederlands wonder en mirakel.

Haar met veel tamtam omklede contract met de vrouwenwielerploeg van Rabobank werd woensdag, na een half jaar dienstverband, verbroken. Per 1 juli maakt Van der Vorst geen deel meer uit van de wielerploeg van kopvrouw Marianne Vos. De reden, aldus Van der Vorst: 'Ik kan niet meer lopen. Ik heb een terugval gekend na mijn eerdere herstel en zit nu weer in de rolstoel. Ik kan daarom ook niet fietsen.'

De ploegleiding van Rabobank is omzichtiger in het commentaar. 'Het medisch kader van de ploeg heeft Van der Vorst geadviseerd niet aan wielerwedstrijden deel te nemen, de ploeg neemt dat advies over. Daarmee vervalt het traject om Van der Vorst op te leiden tot wielrenster en heeft het geen zin meer haar in de ploeg te houden.'

Geen wedstrijd
De werkelijkheid is dat Van der Vorst dit eerste contractjaar geen enkele wedstrijd voor de Rabovrouwen heeft gefietst. 'Ik had nog helemaal niks gereden. Op het eerste trainingskamp in Spanje deze winter ben ik gevallen en heb mijn schouder gebroken. Daarna zijn de problemen begonnen.'

Van der Vorst is onder behandeling bij een revalidatiecentrum in Amsterdam. Een deel van haar nieuwste problematiek komt voort uit een verhaal in het allerlaatste nummer van dagblad De Pers, waarin haar ziekte in twijfel werd getrokken. Dat heeft zij als 'een persoonlijke aanval' ervaren. Het verhaal, waarin zij toegaf haar geschiedenis niet goed verwoord te hebben, vond de paralympische sportvrouw van 2009 achteraf 'verschrikkelijk'. Ze benadrukte in het verhaal niet gelogen te hebben. Toch ging ze voor velen als bedrieger door het leven.

Psychische overbelasting
Medische specialisten legden haar handicap uit als een geval van conversiestoornis, uitvalsverschijnselen als gevolg van psychische overbelasting. De keurmeesters van de gehandicaptensport, van het in 2008 opgerichte Classificatie Instituut te Bunnik verklaarden dat zij eerlijk aan haar status van paralympiër was gekomen. Van der Vorst was Nederlands, Europees en wereldkampioen op de handbike en veroverde bij de Paralympische Spelen van Peking 2008 twee zilveren medailles.

LSLTN

Nuttig werk?

Dit bord met 'Vispassage en capaciteitsvergroting gemaal de Nieuwe Horn', kwam ik tegen tijdens een fietstochtje langs de Linge. Toch leuk te zien dat er buiten iets met mijn (papieren)werk wordt gedaan. En dat allemaal voor de vissen.

2 Weken alleen

De Joule in actie

De afgelopen 2 weken was ik alleen thuis. Martin deed met de Joule (een J109) mee aan de Cowes Week, een internationale zeilwedstrijd in Engeland. Hij heeft hier een heel jaar voor getraind en erg naar toegeleefd. Het Joule-team is overall op de 5e plaats geëindigd (zie ook www.joule109.nl). Een heel goed resultaat, boven verwachting. In totaal deden bijna 30 boten mee in de klasse. Een groot deel hiervan waren locals, die de Joule mooi is voorgebleven. De Joule wacht nu tot de mist is opgetrokken om de oversteek te  maken.


Ik ben mijn tijd aardig doorgekomen. M'n moeder is hier een paar dagen geweest om 'op te passen' en klusjes te doen. Ik ben met haar met de Valys taxi (een taxiservice voor bovenregionaal vervoer voor mensen met een beperking) naar Zeeland gereisd. Dit was mijn eerste ervaring met Valys en meteen niet zo'n beste. Omdat ik mijn handbike mee heb genomen, gingen we met een busje. We moesten ook nog omrijden om iemand op te halen en eerst af te leveren. We hebben in totaal 3,5 uur genoten van de mooie groene omgeving. Op een gegeven moment zag ik groener dan het gras door al dat gehobbel. Gelukkig had ik koeltas van de chauffeuse niet nodig om mijn maag in te legen. Wel aardig dat ze hem beschikbaar heeft gesteld voor dat doel :) Maar goed we zijn er gekomen dus mogen niet klagen.
In Zeeland heb ik een paar dagen gefietst en van het zonnetje genoten. We kwamen midden in een wielerkoers terecht, maar dat tempo kon ik toch echt niet bijbenen. Na een paar dagen hebben pa en ma me weer naar Culemborg gebracht. Dat was gezellig en vooral ook nuttig. Mijn ouders kunnen niet echt stilzitten (heb ik dus niet van een vreemde) dus ze hebben aardig wat klusjes gedaan. Pa heeft de achterkant van ons huis geschilderd. Ze hebben me ook begeleid en 'afgevoerd' bij een afspraak met de psycholoog. Dit is nog te heftig om alleen met een taxi heen te gaan :(

Verder heb ik mijn grenzen op de handbike weer verlegd. Het blijft fijn om hierop rond te crossen en een gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid te ervaren.  Ook heb ik met de fysio gefietst met gevoel (op gewone fiets). Doel was om naar de praktijk te fietsen. Dit heb ik beide keren niet gehaald en geeft me een gevoel van zwakte. Maar eigenlijk is het hartstikke goed omdat ik niet met mijn blik op oneindig op mijn doel af ga, maar juist luister naar wat mijn lichaam me vertelt. Mijn warrigheid is er nog steeds, heb af en toe een kop als een gympie (met dank aan E. voor deze uitspraak). Ik heb nu op advies van de psychiater een ander tijdschema om mijn pillen in te nemen. Maar dit helpt niet voldoende. Als ik een 'zware' dag heb en moe ben dan weet ik vaak niet meer wat ik gedaan heb. En soms zijn dat hele rare dingen. Voor een deel wordt dit veroorzaakt door die K-pillen maar het hoort ook bij de conversie. Achteraf kan ik er soms wel om lachen, maar het is ook best wel beangstigend.

Een Courpoen

Niet alleen wij hadden de afgelopen 3 weken veel regen ook de moestuin heeft dat gehad. Hierdoor zijn er aardig wat planten gaan rotten. Maar toch valt er wel wat te oogsten, o.a. 2 courgettes. Maar het meest verbaasd was ik over het grote gedrocht dat aan de pompoenplant is gegroeid. Het waren zaadjes van oranje muts pompoenen, maar tot mijn verbazing zit er een heel grote, groen ovaalvormige vrucht aan. Na wat beter bestuderen lijkt het op een hele dikke korte courgette of een groene ovaalvormige pompoen. En ik weet nu ook de oorzaak .... de pompoenplant is vreemd gegaan en heeft met de courgette een vrucht gemaakt. Het is dus een kruising tussen een courgette en een pompoen of tewel een 'courpoen' of een 'pomgette'. Binnenkort volgt het recept voor courpoenesoep.

Marjoke op snelheid ...

In mijn eerdere blog had ik verteld dat we tijdens onze vakantie sportief heb gezeild. Hierbij dan een filmpje hoe dat er ongeveer uit ziet. Is kicken om met een flinke snelheid door het water te gaan, je krijgt af en toe het gevoel om er overheen te surfen. Wel vergt het veel concentratie en dat maakt het voor mij wel eens lastig, maar dit tochtje hebben we er toch van kunnen genieten. En ook heb ik mijn grenzen weer verlegd, want we hadden de gennaker (dat grote blauwe zeil) nauwelijks nog met zoveel wind opgezet. En zeker niet met mij aan het roer. Maar nu zijn de rollen omgekeerd en zit ik vaker aan het roer, omdat dat minder belastend is voor mij. En zelf aan het roer zitten, is nog sensationeler en blijkt me goed te liggen, ook omdat je dan het gevoel hebt van meer controle (tsja .... zie ik hier een overeenkomst met mijn herstelproces?).

Vakantie weer voorbij

We zijn alweer bijna een week thuis na 3 weken vakantie op de Aquaholic. De vakantie was geslaagd. We hadden niet het beste weer, maar dat mocht de pret niet drukken. Vanwege het weer en de wind zijn we niet zover gekomen, maar ook dat geeft niet (of eigenlijk toch wel?). We zijn op de Oosterschelde, Haringvliet, Spui, Nieuwe Waterweg, Noordzee, Wadden (Texel en Vlieland), IJsselmeer, Markermeer en via de staande mastroute door Haarlem weer terug naar het zuiden. We hebben lekker en ook sportief kunnen zeilen (filmpje zal ik nog posten).
Het was fijn om even weg te zijn. Geen lastige therapieen en niet heel sterk het gevoel ziek/beperkt te zijn. Natuurlijk waren er beperkingen, maar toch overheerste het gevoel van vrijheid. Op zich ging het goed op de boot, ben maar 1x gevallen met een flinke blauwe plek als gevolg en heb mijn zwemvest niet nodig gehad. Het doel om mijn reserve aan rust aan te vullen, is  niet echt gelukt. Het ´leven´ op de boot vergt toch wel veel energie en kon niet voldoende bijtanken. Ook op de boot ben ik vroeg en verward naar bed gegaan, maar was wel iets later wakker dan thuis. Maar voor iemand die vakantie heeft, was het nog steeds wel erg vroeg. Ook overdag lukte het niet altijd om te rusten, of de boot ging te schuin, was teveel herrie of we voeren met een harde klap aan de grond. Ik heb voor 't eerst in 2 jaar weer eens de rust gevonden om een boek (zelfs 2!) te lezen.
Al met al was het geslaagd ..... maar dan nu weer thuis ..... en dat valt tegen. Loop hier weer tegen beperkingen aan. Heb bijvoorbeeld al een aantal keer de opmerking gehoord: 'zo vakantie voorbij en dan weer aan het werk'. Ze moesten eens weten hoe graag ik weer zou willen werken. Ik vul de dagen nu maar weer met handbiken, creatief knutselen, rommelen in de tuin en af en toe een therapietje. Dinsdag was mijn PIT'ster weer hier en die bezorgde mij meteen een hoop irritatie. Voor mijn vakantie was er overleg tussen al mijn behandelaren en hier waren afspraken gemaakt over hoe om te gaan met mijn rare loopje. De PIT'ster vind dat ik oefeningen moet doen om goed te lopen maar mijn fysio is daar helemaal niet voor en dat heeft ze tijdens het overleg ook heel duidelijk aangegeven. Maar blijkbaar niet duidelijk genoeg, want de PIT'ster was het voor het gemak vergeten. Later bleek dat ze het er niet mee eens is en het daardoor is vergeten. Lekker is dat! Ik kan helemaal niet met die tegenstrijdige geluiden overweg. Dat was dus weer een lekker begin.

Verder zit ik weer elke dag op de handbike, lekker even wegvluchten van alles en vooral met dit mooie weer is het heerlijk. Moet nog steeds wel leren om het niet obsessief te doen en ook rust en tijd te nemen om stil te staan bij mezelf en mijn lijf. Dat is nog steeds het allermoeilijkste. Ik realiseer dat ik de laatste tijd niet zoveel heb geschreven hoe nu alles gaat en hoe ik me voel. Maar ik heb het voornemen om vanaf nu weer wat frequenter te bloggen (maar natuurlijk ook weer niet obsessief :)  Benieuwd of dat gaat lukken?

Happiness ....