Ontslag

Vrijdag was het dan zover. De lang gevreesde brief van het waterschap lag op de deurmat. Mart had geadviseerd hem niet open te maken voordat hij thuis was. De boodschap was inderdaad schokkend voor me en erg pijnlijk :( Mijn ontslag per 1 april aanstaande is nu echt een feit. Het waterschap heeft veel goodwill getoond en mijn ontslag al met een jaar uitgesteld, dit waardeer ik echt. Maar na drie jaar ziekte moest de moeilijke stap toch echt een keer worden gezet. Wel krijg ik de mogelijkheid als ik binnen 1 jaar hersteld ben terug te keren in mijn functie. Deze mogelijkheid waardeer ik erg. Het geeft me nu nog  perspectief. Maar hoe haalbaar dit is, zal de tijd ons leren.

Vandaag kwam ook de Bubbels, het personeelsblad van het waterschap. Hierin zag ik dat ik 1 maart een jubileum heb, ben dan 12,5 jaar in overheidsdienst. Had me dat totaal niet gerealiseerd. Maar dat graantje pik ik dan nog mooi even mee ;)

Wat? Ikke naar Den Dolder?

Een erg heftige week achter de rug. Afgelopen dinsdag had ik de bespreking van mijn behandelplan. Ik zag hier erg naar uit omdat de behandeling tot nu toe niet echt aan slaat en ik graag wilde starten met therapieën. Ook zonder therapieën had ik elke dag een aanval, dus dan mijn gedachte was om meer therapieën te gaan volgen. De aanvallen die daarop zouden volgen, zouden mij mogelijk verder helpen.
Het is tijdens de behandelplanbespreking standaard dat ik mijn visie en ervaringen voorlees en daarna de therapeuten dit doen. Als eerste moest ik mijn A4'tje voorlezen. Bij het eerste woord bleef de plaat al hangen ....hhhhhhhhhhhuuuuuuuu....... Martin heeft toen mijn verhaal voorgelezen.

Wat er toen gebeurde was voor ons totaal onverwacht. De voorzitster gaf aan dat er binnen het team veel over mij is gesproken en ook flink is gediscussieerd en dat de conclusie van het team is dat de behandeling in Zeist wordt stopgezet. BOEM ..... wat een klap .... die kwam erg hard aan. Had dit totaal niet verwacht en ook geen signalen in die richting gehad. Dit bleek een bewuste keuze, om geen onrust te zaaien en ze wilden de boodschap pas bekend maken als er ook een alternatief geregeld was.
Het alternatief dat aangeboden werd, is om de behandeling voor te zetten in Den Dolder. 'Mijn God, dat is toch voor de allerergsten' was mijn emotionele reactie. In Den Dolder zit ook een afdeling van Altrecht Psychosomatiek. Hier gaan mensen heen die de groepstherapieën om verschillende redenen niet kunnen volgen.Vaak omdat ze hiervoor te weinig energie hebben. Het therapie-aanbod in Den Dolder is veel meer individueel en op maat gemaakt.

Ik had veel moeite met het verwerken van deze boodschap. In het begin zat ik echt in een emotionele achtbaan. Zie het vooral als teleurstelling dat het zelfs in Zeist niet lukt. Ik had destijds al zoveel moeite te accepteren dat ik in Zeist opgenomen zou worden. En nu moet ik nog een stap verder terug. Moet echt heel erg wennen aan het idee dat ik in Den Dolder thuis hoor. In het begin voelde ik me echt heel erg verdrietig en kon alleen maar janken. Daarna kwam langzaam het besef dat het mooi is dat er nog een alternatief is en dat maatwerk me meer zal gaan opleveren (en minder frustratie).

Op dit moment zegt mijn verstand dat het goed is om naar Den Dolder te gaan, maar emotioneel heb ik het allemaal nog lang  niet verwerkt. Maar dat hoeft ook niet. Ook is het natuurlijk best spannend, de kliniek in Den Dolder is compleet nieuw voor mij.Ook duurt de behandeling waarschijnlijk 9 maanden en dat betekent dat ik heel 2011 dus in een kliniek verblijf. De Aquaholic zal me gaan missen. 
Aanstaande woensdag is mijn ontslag in Zeist en dinsdag 8 maart word ik opgenomen in Den Dolder. Even een paar daagjes thuis rust en dan weer aan de slag.

Teleurstelling

In te hoge verwachting schuilt de grootste teleurstelling.

Kunt u mij de weg naar Den Dolder vertellen?

Een klein tipje van de sluier opgelicht!
De weg was al lang ... maar wordt nog langer ....
Nu nog te beladen om erover te bloggen, later volgt meer!

Voor straf nablijven!

Week 5 is alweer achter de rug. De dagen zijn deze week eigenlijk allemaal een beetje hetzelfde verlopen, dus het wordt saai om erover te bloggen. Elke dag was het er aan het eind van de ochtend een moment waarop ik de controle over mijn lichaam verloor. Of het was de psycholoog, de fysio, de huisarts of een contactmoment. Deze week begon ik het allemaal behoorlijk zat te raken, ik voelde veel frustratie en boosheid. Ik voelde me opstandig en had af en toe zin om de hele boel in elkaar te slaan. Het praten hierover hielp niks ('ja ik snap dat je gefrustreerd bent') en maakte het eerder erger. De verpleging raadde me af om me fysiek af te reageren, omdat mijn lichaam fysiek dat niet aan zou kunnen. Maar gelukkig kwam na overleg de fysio wel met een idee om alles er eens even lekker uit te gooien. Toen ik weer was bijgekomen van de krampaanval van de fysio was ik 's avonds mijn gefrustreerde gevoel wel behoorlijk kwijt, voelde me alleen nog maar moe. Maar toen las ik een mailtje waarvan de tekst mij flink raakte en daarmee alle frustratie en woede weer losmaakte. Dus toen heb ik het plan van de fysio uitgevoerd. Eerst een contactmoment aangevraagd, dat kon om 19:15. Toen om 19:00 circa 25 washanden gepakt, deze nat gemaakt en hiermee flink gesmeten in de badkamer. Ook de softvoetbal heb ik gebruikt. Het maakte nogal herrie en mijn buuf G.B., maakte zich wat ongerust en kwam kijken wat er aan de hand was. Ze dacht dat ik misschien weer op de grond lag, maar nee ze kreeg rakelings een washand langs haar hoofd. Het afreageren luchtte wel op, maar maakt ook veel verdriet los. Maar hiervoor was het contactmomentje achteraf ook bedoelt. Tsja, deze week hebben ze wel iets meer washandjes te wassen in Zeist :)

Vrijdag de laatste dag van de week zag er rustig uit. Een gesprek met mijn evv'er en een bezoekje aan de huisarts. Kwart voor 12 zat ik bij de huisarts en normaal gaat het altijd over medicatie, eten, gewicht, bloeddruk etc. Maar deze keer raakten we aan de praat over mijn frustraties, angsten en verwachtingen. En dat zijn onderwerpen waarop mijn lichaam heftig reageert. Dat gebeurde dus ook. Met hulp van de verpleging weer afgevoerd naar mijn kamertje. 25 minuten later zou de taxi voor de deur staan, maar in deze toestand kon ik niet de taxi in. Voor straf (??) moest ik dus nablijven. De taxi dus maar afgebeld, die was al onderweg, maar het was geen enkel probleem. Na een paar uur uitrazen ben ik om half 4 pas naar huis gegaan.

Volgende week heb ik mijn eerste behandelplan bespreking. We gaan hierin heel duidelijk aansturen op een eenduidige behandelstrategie. Of dat gaat lukken, lees je volgende week.

Valentijn 2

En toen ik vrijdag thuiskwam, zat dit schattige beertje me op te wachten op de bank .... Die kan er nog best bij in mijn bedje in Zeist, weer een extra stootkussentje.

Valentijn

Normaal gesproken is 14 februari voor ons een normale dag. Al dat commerciële gedoe rondom Valentijnsdag willen we niet aan mee doen. Maar dit jaar vond ik dat Mart wel een kaartje had verdiend.

Op de kaart heb ik een mooi gedicht gezet dat erg op ons van toepassing is. Met de wens dat we snel weer samen onze namen in het zand kunnen schrijven. 

Hand in hand op het strand

Hand in hand,

Op het strand

En de zon zakt onder

We zwijgen van geluk

Hand in hand

Op het strand

Met die meeuwen om ons heen

Op het strand

Lekker in het warme zand

Samen tevree

Hand in hand

Op het strand

En de zon zakt onder

We zwijgen van geluk

Hand in hand

Op het strand

Een golf spoelt aan op het strand

En samen lopen we er doorheen

Samen op het strand

Samen tevree

Hand in hand

Tegenover elkaar

Het lijkt een sprookje

Maar is echt waar

Die warme blik

Die blik van jou

Houd mij vast

Ik blijf jou trouw

Die blik blijft hangen

Dichter na elkaar toe

Die blik blijft hangen

En hoe!

Die warme ogen

Die lieve lach

Ik geef je een zoen

En zeg gedag.

I hate Mondays!

Heel vroeger had ik een dekbed van Garfield met daarop de tekst 'I hate Mondays'. Nou dat klopt nog steeds.
Gister even bij de psycholoog geweest, wel een goed gesprek maar haar visie is 'laat die aanvallen maar komen' en 'kunnen we ze uitlokken?'. Resultaat van therapie was fijn ritje in rolstoel, lekker op bed getild worden, uren liggen sporten, dokters aan bed, 2 kg afgevallen en last but not least: weer een extra pilletje erbij!
Vandaag een rustige dag dus kan in principe bijtanken alleen het koppie denkt daar nu weer anders over ....... Later in de week kun je lezen hoe dit afloopt.

Dikke bewolking

Achter de wolken schijnt de zon. Ik heb altijd hoop, moed en vertrouwen gehad dat 'alles' goed gaat komen. Maar op dit moment wordt het steeds moeilijker om die zon te blijven zien. Ik merk geen vooruitgang, weet niet hoe die ooit tot stand gaat komen en merk om me heen ook dat deskundigen twijfelen over de aanpak. Ik blijf toch maar geloven dat ik de zon ooit weer ga zien, maar alleen wilde ik dat de bewolking iets minder dik was.