Tegendraads?

......kunnen we de herfst niet een keertje overslaan dit jaar? ;)

Vroege vogel

De laatste tijd is mijn slaapritme ietwat verstoord. Het omgooien van mijn pillenschema heeft er niet toe geleid dat ik ´s avonds langer wakker blijf. Ik ga dus nog steeds op ´kinderbedtijd´ naar bed. Vaak ben ik daardoor vroeg wakker. Soms echt absurd vroeg (vanmorgen rond 1 uur), maar meestal rond 5 uur. Hierdoor heb ik lekker lange dagen ;) Vaak zit de onrust al in mijn lijf en ga dat er dan maar uitfietsen. Een leuke bijkomstigheid is dat je dan kunt genieten van een mooie zonsopkomst langs de Lek.

Omdat ik nog steeds niet zo goed ben in het stellen van grenzen heeft de fysio ze voor me gesteld. Ik mag nu nog maar maximaal een half uur fietsen. En dat is bar weinig voor een endorfine-verslaafde. Afkicken dus! Daarnaast moet ik na elke activiteit rust nemen en een logboek bijhouden zodat ik kan gaan inzien wat activiteiten voor effect hebben. Als mijn hoofd weer 's op hol is, kan ik tijdens het rusten wel iets doen, zoals film kijken, lezen of wat bloggen, zolang mijn lichaam maar kan herstellen. Ik heb het maar druk met al dat rusten ;) Maar er zijn nog steeds momenten op een dag dat ik slaapval omdat de nachten toch vaak kort zijn. Het komt geregeld voor dat ik niet weet wat ik tussen 12 en 16 uur heb gedaan. Ik raak dan in soort diepe slaap en slaapwandel door het huis,

Afgelopen week hebben mijn behandelaren weer onderling overlegd. Deze keer waren wij daar niet bij, zodat ze geen blad voor de mond hoefden te nemen. Alleen het laatste kwartier zijn wij aangeschoven om de conclusie aan te horen. Op zich zijn ze positief en zien ze vooruitgang. Ze zien dat ik me steeds bewuster word van mijn klachten en daar ook steeds meer naar handel. Doordat het kwartje wederom lijkt te vallen, voel ik me wel weer flink somber en zie het niet altijd meer zitten. Maar dit hoort bij het rouwproces. Voor mij is het nu dus moeilijk om volmondig te zeggen dat het goed gaat, want het voelt zo K@#.
De komende periode staat in het teken van verder accepteren, dat het nu is zoals het is. Hiervoor geeft de psycholoog me mindfullnes oefeningen die ik thuis 3x per dag moet doen. Dit resulteert bijna altijd in lichamelijke onrust en in tranen. Het maakt dus wel wat los.
De fysio gaat verder met het voelen van mijn lichaam en wat die signalen betekenen. Bijkomend doel is dat ik ga proberen om naar de praktijk te gaan. Voorlopig komt ze 1x per week aan huis en ga ik 1x naar de praktijk. Er komen is niet het probleem, maar de weg terug is lastiger. Hier houden we rekening mee door voorlopig geen zware therapie te doen maar meer een soort theekransje. Ben benieuwd hoe dat gaat.
Verder gaat de PIT-ster mijn begeleiding afbouwen. De komende weken werken we nog aan een zinvolle dagbesteding en het onderhouden van sociale contacten. Mijn dagbesteding blijft een moeilijk punt en ik heb ondanks mijn vrijwilligerswerk het gevoel dat ik weinig zinvol bezig ben. Ook moet ik op zoek naar sociale contacten. Oude contacten herstellen en nieuwe opbouwen. Ik heb al de suggesties gekregen om te gaan bridgen of klaverjassen. Hiervoor loop ik nog niet echt warm, maar wie weet.

Verder vul ik mijn dagen met wat geknutsel (zie nieuwe werken op M&MArt pagina) en ga ik nog steeds trouw naar schildersles. Nu begint er weer van alles te kriebelen en voel ik de drang om op de fiets te stappen, maar het is kwart over 6 en nog hartstikke donker. Maar 's op zoek gaan naar lampjes voor op de bike.

Niet doen!

Moe(t)d!

Doe eens wat anders!

Met dank aan http://www.veronzinsels.nl

Maalstroom

Dit woord herinnert mij aan mijn werk .... gemalen, lokstroom, vistrap .........maar het heeft ook een hele andere betekenis, heel toepasselijk. Zie het gedicht hieronder. Het is afkomstig van de website: www.kleintjegeluk.nl

Conversie .... een terugval ligt altijd op de loer ....  ook bij Monique van der Vorst, de handbikester die geen dwarslaesie heeft maar 'gewoon' conversie. 

Monique van der Vorst zit weer in een rolstoel

Door: John Volkers − 28/06/12, 08:37

© ap. Monique van der Vorst

De gehate rolstoel is terug in het leven van de voormalige paralympische sportvrouw Monique van der Vorst. De handbiker, die na twaalf jaar van leven met een incomplete dwarslaesie weer had leren lopen, heeft een ernstige terugval gehad in het herstel dat in 2010 wereldwijd leidde tot verhalen over een Nederlands wonder en mirakel.

Haar met veel tamtam omklede contract met de vrouwenwielerploeg van Rabobank werd woensdag, na een half jaar dienstverband, verbroken. Per 1 juli maakt Van der Vorst geen deel meer uit van de wielerploeg van kopvrouw Marianne Vos. De reden, aldus Van der Vorst: 'Ik kan niet meer lopen. Ik heb een terugval gekend na mijn eerdere herstel en zit nu weer in de rolstoel. Ik kan daarom ook niet fietsen.'

De ploegleiding van Rabobank is omzichtiger in het commentaar. 'Het medisch kader van de ploeg heeft Van der Vorst geadviseerd niet aan wielerwedstrijden deel te nemen, de ploeg neemt dat advies over. Daarmee vervalt het traject om Van der Vorst op te leiden tot wielrenster en heeft het geen zin meer haar in de ploeg te houden.'

Geen wedstrijd
De werkelijkheid is dat Van der Vorst dit eerste contractjaar geen enkele wedstrijd voor de Rabovrouwen heeft gefietst. 'Ik had nog helemaal niks gereden. Op het eerste trainingskamp in Spanje deze winter ben ik gevallen en heb mijn schouder gebroken. Daarna zijn de problemen begonnen.'

Van der Vorst is onder behandeling bij een revalidatiecentrum in Amsterdam. Een deel van haar nieuwste problematiek komt voort uit een verhaal in het allerlaatste nummer van dagblad De Pers, waarin haar ziekte in twijfel werd getrokken. Dat heeft zij als 'een persoonlijke aanval' ervaren. Het verhaal, waarin zij toegaf haar geschiedenis niet goed verwoord te hebben, vond de paralympische sportvrouw van 2009 achteraf 'verschrikkelijk'. Ze benadrukte in het verhaal niet gelogen te hebben. Toch ging ze voor velen als bedrieger door het leven.

Psychische overbelasting
Medische specialisten legden haar handicap uit als een geval van conversiestoornis, uitvalsverschijnselen als gevolg van psychische overbelasting. De keurmeesters van de gehandicaptensport, van het in 2008 opgerichte Classificatie Instituut te Bunnik verklaarden dat zij eerlijk aan haar status van paralympiër was gekomen. Van der Vorst was Nederlands, Europees en wereldkampioen op de handbike en veroverde bij de Paralympische Spelen van Peking 2008 twee zilveren medailles.