Rijtest - De uitslag

Ik zou graag weer eens positief nieuws bloggen. Maar ook deze blog is dat niet :-(
Vrijdag heb ik een rijtest gedaan of eigenlijk moet ik zeggen die zou ik doen. De eerste test was om met een apparaatje de kracht in je benen te meten. Ze leggen dan een apparaatje op het rempedaal en vervolgens moet je dit intrappen. Om veilig te kunnen rijden, moet je met beide benen 400 Newton drukken. Met zowel mijn linker en rechterbeen trapte ik slechts 200 Newton. Ook was de kracht niet constant, mijn been trilden erg als ik kracht zet. Ik had er geen goed gevoel bij. En dat klopte! De CBR-man had een erg vervelende mededeling voor me. Ik mocht met deze kracht niet eens aan de rijtest beginnen. We waren dus snel klaar. SHITSHITSHIT!
Was een mega-teleurstelling en ik was behoorlijk van de kaart. Had al wel een beetje verwacht dat ik het misschien niet zou halen, maar niet op deze manier, had toch minimaal verwacht dat ik wel zou gaan rijden.

Vanaf nu mag ik officieel dus niet meer zelf autorijden. Deze uitspraak is niet definitief. Ik kan binnen 1 jaar nogmaals een test doen als het beter blijkt te gaan. Ook kan ik  de auto aan laten passen met handbediening of rembekrachtiging. Aan dit laatste ben ik nu nog niet toe, ik voel me nog steeds niet zo gehandicapt en steek m'n kop dus nog steeds in het zand. Wel helpen de keiharde, confronterende lessen van deze week me om mijn kop wat minder diep in het zand te steken. 'Zal ik dan toch echt iets hebben?'

Brain Stew

Toepasselijk en gewoon lekker!

It's not the end!

 

Teigetje is vanavond een beetje verdrietig, maar gelukkig is dit nog niet het einde!

Spreuk van de avond

“Control is never achieved when sought after directly. 

It is the surprising outcome of letting go".

Met dank aan Andrea en James Arthur Ray.

Lesje geleerd!

Niet benutbaar??

Je zal het maar hebben! De stempel 'niet benutbaar' ofwel 'volledig arbeidsongeschikt'. Sinds vanmorgen heb ik deze stempel.

Na 2,5 jaar ziekte moest ik vanmorgen voor het eerst naar het UWV voor een keuring. Mart was mee om geestelijk bij te staan en ervoor te zorgen dat ik niet te veel bagatelliseer. De arts was erg begripvol en stelde mijn psychosomatische klachten verder gelukkig niet ter discussie. Hij was eigenlijk vrij snel met zijn conclusie dat ik voorlopig niet benutbaar ben. Met name omdat ik nog onder behandeling ben. Moet dus volgend jaar maar weer eens terugkomen voor een herkeuring.

De arts, een Aziatisch type, was erg geïnteresseerd in mijn conversiestoornis. Hij was ook erg spiritueel en filosofisch aangelegd. Hij had heel snel door hoe in elkaar steek en waar ik aan moet werken. Hij omschreef me als een 'smeulende vulkaan, die soms tot uitbarsting komt, met daaromheen een sociaal wenselijk masker'. Hij wist me ook behoorlijk te raken met zijn uitspraken. Op een gegeven moment begon hij erg op me in te praten door zijn visie te geven. Kreten als: jezelf veranderen, woede verwerken, loslaten, overgeven, innerlijke weerstand, authentiek worden, lichaam en geest op 1 lijn brengen, achterliggende angsten aanpakken, oorzaken achterhalen. Hij draafde hier echt in door en speelde erg in op mijn gevoel. Ik werd steeds stiller. Ik dacht nog 'en nu kappen', maar vertoonde sociaal wenselijk gedrag door hem uit te laten praten en dacht 'ik laat het wel langs me heen gaan'. Maar dat laatste lukte dus duidelijk niet en alles kwam keihard binnen. Martin deed nog een dappere poging om me bij de les te krijgen, maar ook dat kwam niet door. Het leek of hij probeerde hoe ver ie kon gaan en wat dat voor effect op mij had. Het had effect, ik ging daar weg met het gevoel dat de vulkaan op uitbarsten stond en de lava uit m'n oren zou spuiten. Kortom hij was flink over mijn grenzen gegaan en dat was weer een goede les voor mij. Zeg wat je voelt! 

Ik wist natuurlijk dat de stempel arbeidsongeschikt er aan zat te komen. Het is op dit moment ook het beste voor mij. De rust die deze boodschap me zal gaan brengen, is er nu nog niet. Het gevoel van falen en nutteloos zijn, overheerst nog. Maar gelukkig weet ik ook het antwoord op de vraag: Hoe kom je er weer vanaf? Of door fietsen in de regen, spoelt de stempel vanzelf eraf of door me volledig te richten op de behandeling in Altrecht. Het resultaat van de herkeuring volgend jaar zal dan heel anders uitpakken!

Control Freak?

Inmiddels heb ik mezelf iets beter leren kennen en weet ik dat ik een MEGA Control Freak ben. De afgelopen jaren ben ik alleen de controle een beetje kwijt geraakt en dat is lastig te accepteren.

Nu Al t(e)recht?

Gistermiddag was ik lekker aan het fietsen, toen ik opeens Snow Patrol vanuit mijn fietstas hoorde komen. Een onbekend nummer op mijn mobieltje. Het was de psychologe uit Altrecht om te vertellen dat ze besloten hadden om me 4 weken ter observatie op te nemen in de kliniek. 'Ok, dan' was mijn wat matte reactie. We hebben een afspraak gemaakt voor as dinsdag voor een teruggavegesprek. Hierin krijgen we te horen wat hun conclusies en overwegingen zijn. Ook hoor ik dan wat er uit de psychologische test is gekomen.
Daarna ben ik weer doorgefietst, wel ietsje harder dan daarvoor.

Half uur later ging de telefoon weer, was weer de psyschologe. Zij had inmiddels nog wat meer informatie voor me, wat niet kon wachten tot as dinsdag. Er is namelijk volgende week plek in de kliniek voor een observant en ze willen me dan al opnemen. 'Oooh volgende week al, dat is snel!' kwam er ietwat geschrokken uit. 'Maar ik wil niet langer wachten, dus ik ga ervoor'. 

Donderdag 9 september word ik dus voor 4 weken opgenomen in Altrecht Psychosomatiek in Zeist. Ik heb nog heel weinig informatie, dat komt dinsdag allemaal. Maar wat ik er nu van begrijp is dat ze de observatie vooral willen gebruiken om me tot rust te laten komen. Ze gaan Teigetje dus temmen! Zal een rustige periode worden met nog weinig therapieën maar vooral oriënterende gesprekken. Na de 4 weken ga ik weer even naar huis en wordt geëvalueerd welke behandeling wordt gestart (klinisch of de 3-daagse).  

De terugreis naar huis ging vlotjes. Wel moest ik tussen de leeuwen en beren door slalommen. Die kwamen er steeds meer op de weg! Alles begon te landen, behalve Teigetje die begon juist te stuiteren. Was de controle kwijt omdat dit bericht onverwacht kwam, maakte me ernstig zorgen hoe dat met mijn fiets moet, voelde me schuldig dat ik mijn project op het werk niet af kan ronden, was bezorgd of Mart het wel alleen redt............. etc.

Tig emoties verder .... ben ik inmiddels aan het idee gewend. Het is goed nieuws, waar ik ook blij mee ben. Ben er aan toe! Gevoelsmatig heb ik er nog wel moeite mee, kan niet goed accepteren dat ik zo'n traject nodig heb, en zeker geen klinische opname.Maar gelukkig heb ik altijd nog mijn verstand .....

Dus vanaf volgende week 4 weken kuuroord voor mij. Go for it!