Begin de dag met een dansje

.... het helpt echt .... als je het maar vaak genoeg zingt!

Gepimpte dummy: het resultaat!

Van de week schreef ik over mijn onthaast-therapeute die mij als therapie aan het scrappen heeft gezet. En braaf als ik ben, heb ik dit advies opgevolgd. Gewoon even doorpakken; avonden scheuren, knippen, snijden, plakken en plastificeren. En voila, hij is af, mijn gepimpte dummy! Klinkt toch een stuk beter en hipper dan een gescrapte dummy? Het resultaat mag er zijn, ziet er gelikt uit (oordeel zelf maar). Ben er trots op! Of toch niet ....?
Mijn strenge leermeester wees me er heel fijntjes op dat het in het leven niet gaat om het resultaat maar om het proces; dit geldt ook voor dummy-pimpen, het hoeft niet af! Tsja eigenlijk wist ik al wel dat ik een beetje was doorgedraafd, maar toch is ie mooi. Ben dus nog steeds trots op het resultaat maar niet op het proces. Gelukkig nog een leerpuntje...

Eigenlijk is het heel vreemd. Nog niet eens zo heel lang geleden werd mijn resultaatgerichtheid geprezen en beoordeeld als 'boven het gewenste niveau'. Maar nu is dat resultaat opeens niet meer van belang en zit deze competentie me juist in de weg. Hoe pakt mijn beoordeling dan straks uit als ik weer aan het werk ben, een niet op resultaat gerichte beleidsmedewerker kan dat eigenlijk wel?
Er is nog hoop. Want jaren geleden zei  een van de 'hogere heren' van het waterschap al altijd 'alles draait om het proces' (herkenning bij iemand?). En toevallig is dit ook de persoon die mij beoordeeld, dus dat komt wel goed ;)

Maskers af!

Ook Marco zet zijn masker af!

Hoe gaat het (echt) me je?

Vanmiddag was ik weer bij de overbruggingsgroep in Zeist. Het theekransje voor ongeduldige psychosomaten die wachten op een behandeling. Ik ging erheen met een gemengd gevoel. Leuk om een aantal mensen weer te zien en te spreken. Maar geen zin om te praten over mezelf, word daar namelijk niet vrolijker van. Maar daar hebben ze in Zeist echt geen boodschap aan, het is daar een sport om cliënten zo vaak mogelijk te vragen hoe het (echt) gaat. Je komt er dus niet onderuit te vertellen hoe het werkelijk gaat, erom heen draaien heeft geen zin. Is wel goed natuurlijk want het is zoals het is en het gevoel mag er zijn. Maar is dat werkelijk zo? Mag het gevoel er wel zijn? Mag het er zijn van mezelf? En van andere mensen in mijn omgeving? Natuurlijk ziet iedereen het liefst een vrolijk genietend Teigetje. Zelf zie ik dat ook het liefst en probeer dit ook nog steeds af en toe te spelen. Maar dat naspelen gaat me steeds moeilijker af. Dus ook vanmiddag viel mijn masker af en voelde ik weer mijn ware gevoel: somber, doelloos, stuurloos, onzeker, angstig, onrustig, schuldig, boos en verdrietig. En dat allemaal in 1 klein Teigetje, dat geeft complete chaos...

O ja, volgende week heb ik een eerste afspraak bij een psychosomatisch fysiotherapeut hier in het dorp. Zij gaat mij hopelijk helpen de komende weken te overleven!

A Depressed Whale

Starlight

Mooi nummer, goed optreden. Alleen jammer dat Slash er niet uit ziet :-)

Fietsen op een schone lei

De fietsenmaker blijkt toch een aardige vakman te zijn. Vandaag kon ik na een belletje meteen langskomen met mijn fiets. Omdat het met een lekke band niet makkelijk fietst, had ik er weer een touwtje aan gebonden en kon ik hem achter mijn gewone fiets aanslepen (don't try this at home!). Dat is dan weer het voordeel van een driewieler.
Toen ik aankwam stond ie al te popelen en ging direct aan de slag. Bleek dat de band weer op dezelfde plek lek was en dat het inderdaad verkeerde zuinigheid was. Met een nieuwe binnenband, een vriendelijk woordje en een gesloten portemonnee heb ik de fiets weer meegenomen.

's Middags moest ik natuurlijk even testen of de banden goed grip hebben. Heb stuk over de dijk gefietst, in miezer en modder. Het viel me op dat mijn kilometerteller nog op zomertijd staat en daar raak ik van in de war. Dacht dat wel even op nieuw in te stellen en drukte op iets teveel knopjes tegelijk. SHIT, reset, al mijn gefietste kilometers verdwenen. Een normaal mens denkt dan 'jammer, dan maar onthouden dat ik 1700 km heb gefietst'. Maar ik reageerde iets minder gecontroleerd. Ik ga er verder niet in detail op in, maar uiteindelijk was ik blij dat de kilometerteller uberhaupt nog iets aangeeft. Zit dus niets anders op dan weer met een schone lei op nul te starten! 

Creabea?

Regelmatig ga ik op consult bij mijn 'Onthaast-therapeut' in Utrecht. Dit om te leren hoe je onthaast, loslaat en ontspant, zij is namelijk een kei in slow living. Ik kan daar nog veel van leren, maar ook is het gewoon gezellig!  Ik heb van haar een dummy (notitieboekje) gekregen om al mijn inspiraties en gedachten in op te schrijven. Bedoeling is dat het vooral positieve boodschappen zijn. Zit ik een keer in een dip, dan pak ik mijn dummy en word ik weer heppie.
De dummy heeft een mooie deprimerende zwarte kaft. Dit is met opzet zo uitgezocht, want zo stimuleert het mij om hier iets creatiefs mee te doen. Mijn therapeut heeft mij geïnspireerd om de dummy te beplakken met allerlei leuke teksten. Maar waar haal je dan die teksten vandaan. Nou sinds kort screen ik alle kranten en magazines op leuke koppen en treffende teksten en knip deze uit. Het nieuws krijg ik zo niets meer van mee, want je leest de krant met een hele andere bril. Favoriet zijn de Pers, de Mind en Flow. Het zoeken en uitknippen van de teksten kan heel ontspannend en rustgevend werken (net zo iets als Mandela-kleuren). Maar dit is voor mij nog een stapje te ver, het uitknippen vond ik zo'n gedoe en ging ook steeds scheef. Ik heb nu de oplossing gevonden in de papiersnijmachine. Dit gaat veel makkelijker, rechter en vooral sneller. Maar ja of dit bij het concept van onthaasten past, betwijfel ik. Maar hopen dat mijn therapeut dit niet leest ;)  Ik snij en plak er dus lustig op los, rustgevend is het nog niet helemaal, want het MOET af! 

Ik geloof dat dit knippen en plakken ook een officiële hobby is, dat noemen ze volgens mij scrappen. Weet niet helemaal precies wat dat is. Maar in mijn beleving zijn dat burgerlijke huisvrouwtjes van 35+ die lekker fröbelen met teksten, foto's en plaatjes. Weet nog goed hoe ik voor het eerst kennismaakte met deze hobby. Het was op een informatie-avond in Gorinchem. Ik was daar met een aantal collega's op KRW-promotietour. Het waterschap gaf informatie over de rapportages en ook was er allerlei informatie-materiaal mee te nemen. En dat doen mensen graag, lekker graaien. Ook lag er een stapel met glossy folders van het waterschap, hierin staan leuke plaatjes en foto's. Een mevrouwke kwam netjes vragen of ze 2 exemplaren mee mocht nemen, want dan kon ze er eentje verknippen want de plaatjes waren zoooo leuk om mee te scrappen! Grijnzend keek ik mijn collega aan, maar die kende op dat moment deze fantastische hobby ook nog niet. Nu dus wel .... toch D?

Wilde me nooit identificeren met knutselende huisvrouwtjes, maar ik kan er nu niet meer onderuit! Ik ben dus ook een scrapper! Het resultaat is best crea en zeker niet truttig, wie weet publiceer ik nog een keer een foto! Na de dummy ga ik verder met de theedoosjes en kerstkaarten :D