Vind je dat nou prettig fietsen mevrouw, zo'n legfiets?

...Tsja? Wat antwoord je dan als iemand je dat op de man af vraagt op de dijk? Vandaag had ik mijn antwoord klaar 'Zonder lekke band fietst m'n legfiets een stuk lekkerder'. Ik had vandaag dus een lekke voorband. Je mag een gekregen paard niet in de bek kijken, wist dat de banden slecht waren maar toch wel pech dat dat net nu moet gebeuren. Gelukkig kon ik nog net (op m'n velg) thuiskomen. Vanmiddag meteen langs de fietsenmaker gegaan en drie nieuwe banden besteld. Vrijdag worden ze er om gelegd. Dus morgen mezelf maar even op een andere manier vermaken.

Bike is back!

Gisteren was het dan zover. Ik heb mijn handbike opgehaald op de Hoogstraat.  De Hoogstraat heeft met de actie Fietsen Voor (fietsenvoor.nl) dik  55.000,- ingezameld voor het kopen van nieuwe aangepaste fietsen. De oude barrels hebben ze niet meer direct nodig. En omdat ze weten dat ze mij er erg gelukkig mee maken, kon ik hem voor een heel schappelijk prijsje overkopen. Hoefde daar geen moment over na te denken, ik vind het super geregeld zo. Echt top van de Hoogstraat!!
Volgend jaar is er weer een Fietsenvoor-actie. De Hoogstraat wil dan weer mee doen aan de klim van de Col de la Colombière. De sporttherapeute heeft me gevraagd mee te doen, leek haar wel een leuke uitdaging voor mij. Lijkt mij natuurlijk ook super om deze topprestatie te leveren. Maar het is al in juni ..... en had ik dan al niet wat anders te doen ... valt toch wel te combineren :D

Dit was waarschijnlijk de laatste keer dat ik in de Hoogstraat ben geweest. Het blijft lastig daar terug te keren. Heb nog aantal therapeuten gesproken die allemaal super benieuwd zijn hoe het met me vergaat, ze zijn allemaal nog erg betrokken en begaan met mijn proces. Niets persoonlijks maar voor hen ben ik natuurlijk gewoon een interessante case ;)

The Hardest Part

And the hardest part
Was letting go not taking part

Begrepen??

Geen zin .....

..... om te bloggen

Een lang weekend

Vier dagen weekend zitten erop! Het begon vrijdag met een emotionele afscheidsbijeenkomst.

Nog zoveel plannen

nog zoveel te doen

het mocht niet meer zo zijn

het is nu voor altijd "toen"

 
Het was een mooie persoonlijke en indrukwekkende dienst.Ook mijn lijf vond het indrukwekkend en liet dit goed merken. In het begin schaamde ik me voor het gekraak van de stoel. En alle stoelen in de rij zaten aan elkaar vast, dus ik was niet de enige die zat te schudden. Ik had Mart zijn steun hard nodig. Maar ondanks alles ben ik wel blij dat ik er naar toe ben gegaan.

Zaterdag was de dag dat we de boot van Kortgene naar 't Sas zouden varen. Het laatste vaartochtje van het seizoen, maar toch ben ik niet meegegaan. Het was koud, winderig en buiig en daar word ik niet echt blij van. Overigens is dat ook wel wat me vooral is bij gebleven van het weekend. Ik kan gewoon nergens meer van genieten en word ook nergens blij van en kan niks hebben. Voel me een smeulende vulkaan die elk moment kan ontploffen en dat gebeurt dan soms ook. Dit gevoel is moeilijk voor te stellen maar ik denk dat dat is wat ze een depressie noemen. Je zal het maar hebben! Kan je vertellen dat dat best een kut gevoel is. Zolang ik wat te doen heb, gaat het wat beter, maar eigenlijk leidt dat me alleen wat af. En thuis is het makkelijker om afleiding te vinden dan in het 'rustige Zeeland'.
Vandaag is de Aquaholic weer op het droge gezet. Nu kunnen we hem weer klaarmaken voor een volgend zeilseizoen. Maar hoe dat er uit gaat zien, durf ik nu nog niet aan te denken :(

I wanna be sedated

Punk rock uit 1978! Orgineel van the Ramones, later gecovered door the Offspring.

Weerzien in Zeist

Vanmiddag voor het eerst naar de overbruggingsgroep geweest bij Altrecht. Dit is een praatclubje van clienten die de periode tussen observatie en opname moeten overbruggen. Vandaag waren we met z'n drieen, tsja je vraagt je dan wel af waarom je zo lang moet wachten? Maar wachten moet, dat is duidelijk, en het zal eerder later dan 11 januari worden dan eerder.
Tijdens het 'kringgesprek' was snel duidelijk dat het overbruggen mij zwaar valt. Ik probeerde het nog een beetje te verbloemen, maar mijn lichaam sprak hele duidelijke taal. Ik moet proberen om de komende periode ontspanning te vinden, dat zou mijn prestatie moeten zijn die ik nastreef. En dus niet 1000 km handbiken. Maar op de vraag hoe ik dat dan moet doen, kwamen we niet veel verder dan gewoon doen!

De conclusie van mijn verhaal was wel dat ze vinden dat ik extra ondersteuning nodig heb om te overbruggen. Dat vind ik zelf eigenlijk ook wel, alleen is het niet leuk dat te moeten toegeven. Hoe en wat verder wordt nu overlegd met de psycholoog en fysio.

Het was vanmiddag weer voor het eerst sinds 2 weken dat ik weer bij Altrecht was. In de kliniek is er de regel dat er na de observatie geen contact meer mag zijn met de behandelclienten. Maar ja sommige regels zijn er om te overtreden, zie er ook niet zo de zin van in. Dus op een gegeven moment had het meer weg van een reünie. Was leuk om heel veel lieve mensen weer te zien, dit was overigens wederzijds. Thuis heb ik dan ook mijn observantenboekje er weer eens op nagelezen. Dit is een boekje met persoonlijke kaartjes die iedereen heeft gemaakt voor mijn afscheid. De populariteit van de observant is af te lezen aan de dikte van het boekje en hoe het is opgeleukt. Aan mijn boekje was te zien dat ik goed in de groep lag. Ook hebben ze mij in 4 weken goed leren kennen, getuige de onderstaande spreuken uit mijn boekje:

Opgeven betekent niet altijd dat je te zwak bent om door te gaan, 

het kan ook zo zijn dat je sterk genoeg bent om los te laten ...

Geluk is een boeket maken van de bloemen waar je bij kunt!