Een nieuw jaar

Het nieuwe jaar is inmiddels begonnen en het oude jaar is overwonnen. Dit is zo'n moment dat je stil staat bij wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurt. Ik had verwacht dat 2011 mijn jaar zou worden. Een half jaar therapie volgen en dan beginnen met een nieuwe start van mijn leven. Als ik er nu op terug kijk is deze wens niet uitgekomen en dat doet pijn.... heel veel pijn. Maar gelukkig komt er elke keer weer een nieuw jaar waarin je het opnieuw kunt proberen. En dat gaan we dan ook maar gewoon doen.

Ik ben inmiddels een week thuis. De eerste dagen gingen redelijk. Had een beetje vakantiegevoel, niets hoeft alles mag en Mart was altijd in de buurt. Later in de week ging ik me realiseren dat dit geen vakantie is voor mij, maar dat dit straks gewoon mijn leven is. En die klap kwam hard aan, want ik wil dit gewoon nog steeds niet. Je moet dit voor nu aanvaarden en niet te ver in de toekomst kijken zeggen de wijzen dan tegen me. Ik weet ook prima dat dat zo is, maar het doen is toch effe wat anders. Inmiddels ben ik dus ook weer wat gestresster en meer in beweging. Alles wat me er aan doet herinneren dat ik ziek ben, geeft veel verdriet. Ik wil gewoon niet ziek zijn!
Ik heb nog 2 weken bij Altrecht tegoed. Ik verwacht in die weken geen grote omslag. Ik heb nu sterk het gevoel dat een jaar Altrecht me niet heeft gebracht wat ik had gehoopt. Laten we eerlijk zijn, ik ging er met een stok in en kom er met een rolstoel en een flinke depressie uit. De pillen zouden nu wat moeten gaan werken. Heb inmiddels een hogere dosis. Zelf weet ik nog niet goed of ze dat nu al doen. Ik heb nog steeds vreselijke wanhopige buien waar ik moeilijk uit kom. Wel heb ik nu pillen  die hun werkzame stof vertraagd afgeven en hier word ik dus gelukkig niet zo dizzy van.
De komende weken moet ik vooral mijn nazorg regelen. Lig nog in de clinch met mijn verzekering voor vergoeding van fysiotherapie. Heb inmiddels bezwaar gemaakt tegen hun afwijzing en ik heb goede hoop dat ze het wel gaan vergoeden. Dat heb ik dan toch maar weer mooi zelf geregeld.

Gelukkig nieuwjaar

Ik wens al mijn volgers een supergoed 2012!

Den Dolder komt in actie voor 3 FM Serious Request

Ook vanuit Den Dolder dragen we ons steentje bij aan het goede doel van Serious Request. Johan laat morgen namelijk zijn borsthaar harsen. Inmiddels al 130 euro aan donaties. Help ons zoveel mogelijk geld in te zamelen. Doneer!

http://www.kominactie.nl/PersonalPage.aspx?TeamId=2586

Lachen om bulldog

Vandaag één keer gelachen en wel om onderstaand filmpje:

TILLMAN THE BULLDOG from Natural Balance on Vimeo.

Deprie

Helaas heb ik weinig nieuws te melden. Het gaat nog steeds niet echt lekker. Aanvallen, slapeloze nachten, somber en verdrietig en af en toe zo stoned als een garnaal. Dit weekend ben ik voor het eerst op donderdag naar huis gegaan. Wat ik donderdagochtend heb gedaan, weet ik niet meer. Ik weet nog dat we afscheid zouden nemen van iemand en er iemand aan mij vroeg of ik me wel goed voelde want ik keek zo raar uit mijn ogen. Nou het ging dus niet goed, had weer een behoorlijke dip van de nieuwe pillen. Ik ben toen met dat 'ding' naar bed gebracht. Daar ben ik heel diep in slaap gevallen en om half 2 kwam er gelukkig iemand kijken of er nog leven was. Toen werd ik wakker, maar goed ook want om 2 uur zou mijn taxi komen. Een beetje verward, ben ik op mijn taxi gaan wachten, maar die kwam maar niet. De chauff kon de ingang van het terrein niet vinden. Flink wat belminuten later had hij het eindelijk gevonden. Hij was slechts een uurtje te laat. De chauff was behoorlijk geirriteerd en ik zelf was ook flink geladen. We kregen bijna ruzie, maar een verpleegster greep in. Ben in de taxi gestapt en heb tot aan huis niets gezegd. De sfeer was behoorlijk gespannen.
Eenmaal thuis begon de ellende. Voelde me weer zo verdrietig en zag het helemaal niet meer zitten, ik was behoorlijk overstuur.  De afspraak was dat ik in het weekend minder vaak zou bellen naar Den Dolder. Straks moet ik het immers ook alleen doen. Maar ik voelde me zo kut en kwam er zelf niet meer uit dat ik toch maar ben gaan bellen. Maar er was een storing en ik kreeg dus niemand te pakken. Dat was niet goed voor mijn stemming. Maar gelukkig kwam Martin 's avonds thuis en die heeft me weer wat kunnen kalmeren. Vrijdag en zaterdag waren niet veel beter. Aan het eind van de ochtend werd ik weer raar van de pillen en heb 2 uur liggen slapen. Daarna ben ik compleet in de war en behoorlijk deprie. Tot nu toe helpen die pillen nog niet echt, ze lijken het alleen nog maar erger te maken.  Mijn afspraak om minder te bellen, is dit weekend niet gelukt.
Zaterdag zouden we naar de bios gaan, maar ik had weer helemaal geen zin. Toch heb ik me hier overheen gezet en zijn we naar 'Nova Zembla' geweest. Zaten met 5 andere mensen in de zaal, was dus lekker rustig. Had wel moeite met de lange zit, maar heb het toch maar mooi gedaan.
Hoop zo dat de pillen gaan werken en ik me wat happy-er ga voelen.

Friese Sinterklaas

Gisteren heeft een hulp Sinterklaas uit Wolvega hier een pakje voor me gebracht. Hartstikke lief (maar ik had het natuurlijk ook verdiend, ben zo braaf geweest :) Het is een schilderij in een kleur die goed bij ons thuis past. Maar het mooiste is de spreuk die erop staat, zo waar en treffend:

A journey of thousand miles 
begins with a single step

Dank je wel lief Sinterklaasje!!

Verdriet

Vandaag is weer één van mijn beste maatjes vertrokken, het afscheid viel me zwaar. Met haar had ik 9 maanden in Den Dolder doorgebracht. Het voelt een beetje als de 10 kleine negertjes .... Ook was vandaag de dag dat ik eigenlijk naar huis zou gaan, ook dat is pijnlijk om onder ogen te zien dat ik nog wat langer nodig heb. Daarnaast ben ik nog steeds in de rouw om mijn oude leven. Ik probeer nu te bedenken hoe het leven voor mij weer wat zin kan krijgen en leuk kan worden. Maar dat valt nog niet mee.
Ik ben nu twee weken bezig met de nieuwe pillen. Heb er tot nu toe meer last van dan baat. Ik word er zo suf van dat ik bijna elke dag rond half 11 in slaap val, of een kopje thee uit mijn hand laat vallen. Ook ben ik erg in de war en kan niks onthouden. Het is al een paar keer gebeurt dat ik nachtverpleging 2x om pillen heb gevraagd, omdat ik gewoon niet meer wist dat ik ze al had gehad. Ook was ik een keer zo in de war dat de nachtwacht mij moest vertellen welke dag het was. Tijdens de therapieen is het ook wel lastig. Ik denk: o dat onthoud ik wel, maar mooi niet dus. Gelukkig heeft Martin veel geduld, want ook hij moet regelmatig hetzelfde weer opnieuw vertellen. Wel raar en ook een best eng. Sinds vandaag is de dosering van de pillen wat meer verdeeld over de dag, dus hopelijk heb ik dan wat minder last van de nare bijwerkingen. Dit weekend zou ook het eerste weekend zijn dat ik langer naar huis ga om te wennen aan het weer thuis zijn. Vandaag was ik nog zo suf dus ben ik toch in Den Dolder gebleven. Maar ik ga nu maandag pas terug, dus heb ik toch een wat langer weekend. Helaas mis ik dan wel
de weekopening :-)

Dat 'ding'

Is er nog leven in Den Dolder? Dit zullen sommigen van jullie zich afvragen. Ja er is nog leven, maar het is niet gemakkelijk. Ik heb al vaak gedacht dat ik het dieptepunt had bereikt, maar het blijkt dat ik heel diep moet gaan. Voor mijn gevoel houdt het maar niet op. Ik heb vaak geen zin meer om alles wat ik doormaak op mijn blog te zetten, gewoon omdat het allemaal veel te heftig is. Maar bij deze toch maar weer eens een update.

Inmiddels is duidelijk geworden dat mijn ontslag van 5 december is uitgesteld tot 16 januari. Dit betekent dat ik dan een jaar in behandeling ben geweest, dit is ook de maximaal mogelijke termijn. Aan de ene kant ben ik blij dat ik nog wat tijd krijg om aan mezelf te werken. Maar aan de andere kant vind ik het lastig te aanvaarden dat ik zoveel tijd nodig heb, want ik liep toch alleen een beetje slecht. O ja en soms tril ik een beetje. Tsja deze opvatting zit me flink in de weg en de laatste tijd kan ik er niet meer omheen dat ik echt iets mankeer. Zo heb ik bijvoorbeeld laatst bij PMT een half uur op de grond gelegen. Ik was uit de stoel gevallen en was daarna zo verkrampt dat ik niet meer kon bewegen en dus niet de rolstoel in kon. Toen de fysiotherapeut alles weer had losgewrikt kon ik worden weggerold. Doordat ik zo lang opgenomen ben, zie ik ook veel mensen vertrekken. Twee van mijn beste maatjes zijn inmiddels al weg en dat afscheid valt zwaar.


De afgelopen periode is steeds meer tot me doorgedrongen dat ik met mijn leven een andere weg moet inslaan. Hoe die weg eruit ziet, is nog onduidelijk. En deze onduidelijkheid is voor een controlfreak moeilijk om mee om te gaan. Ook dringt het steeds meer tot me door dat ik bepaalde hulpmiddelen nodig heb en dat ik voorlopig afscheid moet nemen van bepaalde dingen die voor mij heel belangrijk zijn. Ik ben dus flink aan het rouwen en dat geeft heel veeel verdriet. Qua hulpmiddelen is duidelijk dat ik thuis zo'n ding op rolletjes nodig heb. Ik heb al moeite om het ding bij naam te noemen, maar een rolstoel is inmiddels aangevraagd. Ik ben inmiddels 2x met zo'n ding op stap geweest. Dit vind ik nog erg lastig, je bent zo afhankelijk en ik heb het gevoel dat iedereen me bekijkt. Ik zie dat ding vooral nog als een beperking, vroeger liep ik gewoon alles. Maar het is waar dat een rolstoel me in het hier en nu verder brengt.

Inmiddels ben ik samen met het team volop aan het bedenken welke nazorg ik thuis nodig heb en hoe mijn dagbesteding eruit gaat zien. Want thuis zitten achter de geraniums en een vissenkom gaat me niet gelukkig maken. Maar aan de andere kant ligt het gevaar op de loer dat ik compleet terugval in oude patronen. 'Less is More'  is het motto.

Ook hebben we om de twee weken een systeemgesprek. Een therapeut helpt Mart en mij hoe we thuis met situatie om moeten gaan. Want ook het leven thuis staat behoorlijk op zijn kop.

De nachten zijn nog steeds een ramp en erg kort. Ik heb een tijdje geprobeerd om met heel veel spierverslappers in slaap te vallen. Maar ook dit werkte niet. Ik lag op mijn knieën in de gang, maar slapen ho maar. Ook zijn we tot de conclusie gekomen dat de antidepressiva die al een tijd slik onvoldoende werken. Dus nu ben ik bezig deze af te bouwen en met nieuwe pillen aan het opbouwen. De opbouw ging behoorlijk snel en de cocktail aan pillen werd me even te veel. Ik werd zo suf dat ik vorige week tijdens de koffie steeds wegviel in een soort slaap. Verder maken de nieuwe pillen de klachten in het begin alleen maar erger. Ik wist niet dat je je zo klote kunt voelen. Ik zag het totaal niet meer zitten en liep alleen maar te janken. Ook nu lopen de tranen alweer over mijn wangen. Maar ja, zoals ik al zo vaak gehoord heb, moet ik ook hier doorheen.

Vliegen zonder vluchtplan

Na bijna een jaar opgenomen te zijn, zijn er nog steeds mensen die me kaartjes sturen. Ik waardeer dit echt en wil jullie hier hartelijk voor bedanken. Alhoewel mijn kamer flink vol hangt, zijn er nog wel wat lege plekken over.  De meeste trouwe kaartjesstuurders zijn mijn ouders. Bijna elke week sturen ze wel een origineel zelf ontworpen kaartje. ThanXXX daarvoor. Op een van de laatste kaarten stond een mooie spreuk die niet mag ontbreken op mijn blog:

De vlinder vouwt zijn vleugels uit

hij vangt wat zonnestralen

De vlinder vlindert door de lucht

hij vliegt op zonnestralen

De vlinder voert geen vluchtplan uit

hij volgt de zonnestralen

Vlinder

Weet dat de tijd zal je helpen, geloof maar gewoon wat ik zeg

Al lijken je kleurrijke vleugels voor eeuwig gevangen

Ja, toch op een dag vlieg je weg

Hoog in de lucht

Zul je de wereld heel anders gaan zien

Voel je de rust

Zul je genieten ook als het maar even is

Adem het in

.......

Voel je bij iedere slag die je maakt dat je leeft

Als je geduldig bent

Gebeurt het vanzelf

Als je genieten wil

Wil het dan niet te snel