Tijdelijk adres in Woerden

Mijn adres voor de komende weken is: RPC Woerden
Gesloten Afdeling
t.a.v. Marjoke Muller
Blekerijlaan 3
3447 GR WOERDEN

Groeten uit Woerden

Ik ben weer uitgeslapen, dus even tijd voor een update vanuit Woerden. Ik heb inmiddels een andere kamer op de  PsychMed-unit (zijn 2 aangepaste kamers op de gesloten afdeling). Ik heb nu een eigen douche en toilet, dat is wel luxe. Ik zit inmiddels op de maximale dosis aan sondevoeding (65 ml/uur). Op zich gaat dit goed alleen is toch niet iedereen hier even deskundig. Vrijdag had ik teveel gegeten van de warme hap en werd daarna misselijk. Gevolg was dat een deel van de maaltijd en een deel van de sonde eruit kwamen. Gelukkig was er een verpleegster die vrij recent nog een sonde bij iemand had ingebracht, dus die kon hem opnieuw inbrengen. De twee andere verplegers, die alleen nog maar op een pop hadden geoefend, stonden er met hun neus bovenop om te kijken hoe het ook al weer in de praktijk werkt. Blij dat niet zij op mij gingen oefenen :) De nachtverplegers hebben ook nog niet zoveel kennis van sondevoeding. Daardoor heb ik al een aantal keer een paar uur voeding gemist. Zowel gisternacht als vannacht hadden zij een nieuwe zak voedsel aangekoppeld, maar waren dus vergeten het slangetje door te spoelen. Ik wist ook niet dat dat moest. Gevolg was dat vannacht de hele boel verstopt zat. Vanmorgen moest dus voor de derde keer de sonde worden vervangen. Weer met de voltallige verpleging om mijn bed, want zo'n handeling is toch wel reuze interessant. Het is nog steeds niet echt prettig om zo'n slangetje door je neus en keel geboord te krijgen. Maar goed alles zit nu weer op zijn plek en ik word lekker gevoerd. Ik probeer nog steeds zoveel mogelijk ernaast te eten met kleine beetjes tegelijk, want ik wil hier snel weg. Ik voel me hier echt niet op mijn plaats. Inmiddels heb ik wel verschillende gesprekken gehad over mijn grenzen en mijn behoefte aan rust. Ze blijken hier eigenlijk totaal geen idee te hebben van hoe in Den Dolder met psychosomatische patienten wordt omgegaan. Hoe ze met allerlei andere psychiatrische patienten moeten omgaan, weten ze als de beste. Zo moet ik bijvoorbeeld mijn pillen slikken op het verpleegkantoor, want stel je voor dat je ze niet inneemt. Gelukkig hoeft dat niet met de zetpil ;) Voor mij betekent dit dat ik 4 keer per dag op en neer moet karren om mijn pillen op te halen. Ik heb gepleit om mijn pillen zoals ik gewend ben gewoon per dag te krijgen. Maar dat mag niet. Niet omdat ze mij niet vertrouwen, maar omdat ze dan van mijn kamer gejat kunnen worden.
Je maakt hier van alles mee, maar eerlijk gezegd zit ik hier totaal niet op te wachten.  Zo is er gister iemand tijdens een wandeling vandoor gegaan en op de trein gesprongen. Vanmiddag was ze weer terug. Alle acute gevallen, dus mensen die van de straat worden opgepikt etc, worden hier binnen gebracht. Zo was er vanmiddag opeens paniek want er moest een bed op wieltjes komen voor iemand die hysterisch was binnengebracht en was platgespoten. En er zijn maar twee bedden op wieltjes en laat ik er daar nou net een van hebben. Maar gelukkig hebben ze het andere bed gebruikt. Ik kan aan dit soort dingen niet echt wennen en het zal ook niet gaan wennen,  krijg er de zenuwen van.
Nu weer tijd voor rust straks om half 6 weer de warme prak.

Bij deze nog een 'leuke' foto van hoe ik erbij lig.

Soms kan het snel gaan!

Dinsdag was ik nog aan het balen dat er geen besluiten werden gemaakt. Woensdag om 11 uur  kreeg ik te horen dat ik om 14 uur die middag zou worden opgenomen in RPC Woerden. Daar zit ik nu dus op de gesloten psychiatrische afdeling. Ik lig op een speciale Psychmed-unit kamer, met een lekker ziekenhuisbed en eigen douche en toilet. Vandaag is de sonde er in gegaan  en een ECG gemaakt. Viel alles mee en ik kreeg nu 24 uur per dag voeding. Daarnaast probeer ik nog zoveel mogelijk te eten, vooral ook tomaten en bananen (want mijn Kalium gehalte is te laag). Ik wil zo snel mogelijk aansterken, zodat ik hier snel weer weg kan. Want ik kan me totaal niet identificeren met de rest van de mensen hier. Is echt triest wat hier zoal rondloopt. Het is nog erg zoeken want ze hebben hier vooral verstand van psychiatrische ziekten en kunnen speciale medische handelingen verrichten. Maar rust en grenzen bewaken, hebben ze hier niet echt van gehoord. Dus dat is nog een beetje zoeken, want ze willen dat ik hier zoveel mogelijk met de groep mee doe.
Ik blog nu in de huiskamer, want wifi hebben ze hier niet. Ben gesloopt van vandaag, dus ga nu lekker naar mijn kamertje.

Balen van onzekerheid!

Het is bijna half 10 en ik lig te balen op mijn kamertje. Verveel me en heb nergens zin in. Ben net 10 minuutjes 'uitgelaten', gezellig maar veel te kort om mijn rotgevoel weg te nemen. Waar komt het gevoel dan vandaan? Ik ben weer in een opstandige bui, ik wil VRIJHEID. Gewoon de dingen kunnen doen op mijn manier, wanneer en zolang ik zelf wil en niet voor alles afhankelijk zijn van anderen. Daarnaast speelt de onzekerheid en onduidelijkheid over de nabije toekomst. Er moet iets gaan gebeuren om me te laten aansterken (na 't weekend was er weer ruim een kilo af), maar wat en wanneer is nog onduidelijk. En in de tussentijd lig ik hier voor mijn gevoel maar te wachten tussen wal en schip. Gisteren leek het erop dat er een aardige optie was om mij te laten aansterken. Ik zou dan gewoon hier in Den Dolder kunnen blijven en vanuit de eetkliniek van Altrecht (Rintveld) zouden ze me dan sondevoeding komen geven. Deze optie sprak mij wel aan, vooral omdat ik dan in deze vertrouwde omgeving kan blijven. Nu blijkt dat het organiseren hiervan minstens een paar weken duurt en dat ook de diëtiste dan op vakantie gaat. Dus optie geschrapt.
De andere optie was om me op te laten nemen op een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis (Woerden of Utrecht). Maar zodra ze hier het woord conversie horen, valt het onder de acute psychiatrie en willen ze me op een gesloten afdeling opnemen. Dit zie ik zelf helemaal niet zitten en het behandelteam ook niet. Bovendien zou dit ook een paar weken gaan duren. Dus deze optie valt ook af, gelukkig maar.
Wat dan overblijft is om me gewoon op te laten nemen op een medische afdeling in het ziekenhuis. Maar dat regelen is vandaag niet gelukt. Morgen gaan ze er weer verder mee. Ze doen erg hun best en zitten er echt hard achteraan, maar het wil niet echt vlotten.
En daar heb ik nu de balen van. Wil zo snel mogelijk uit deze afhankelijke situatie en ik zie het weekend alweer naderen, wat gaat dat dan weer brengen. Allemaal gedachten die door mijn hoofd spoken.
Toch zo maar onder de wol kruipen en dan misschien nog even film kijken en hopen dat ik met behulp van mijn pilletjes wat kan slapen. En wie weet ziet de dag er dan morgen weer heel anders uit.

Nog lang niet jarig!

Gisteren ben ik 37 jaar geworden. Op naar de 40! Maar geestelijk voel ik me nog een stuk jonger, over het lichamelijk deel moeten we het maar even niet hebben. Kreeg gister nog wel een compliment dat iemand mij ergens in de 20 schatte.
Mijn verjaardag heb ik dus in Den Dolder moeten vieren. Al met al was het best een leuke dag, waarop ik flink ben verwend. 's Morgens zijn mijn moeder en broer langsgekomen met heel veel kadootjes van zichzelf maar ook van allerlei andere mensen. Ook had ik nog 2 kadootjes gekregen van medeclienten hier. We hebben taart in de tuin gegeten. Na ca 45 minuten was ik een beetje gesloopt en ben ik gaan rusten. Moeders en Ronald zijn het bos in gegaan. Daarna zijn ze nog even terug gekomen en toen heb ik zelf gezegd op een gegeven moment dat het genoeg was en weer moest rusten. Complimentje waard!
Na mijn middagslaapje kwam Martin langs. 's Morgens had hij met de Windveer vanuit Durgerdam getraind. Ook Mart had tassen vol met kadoos bij zich. Hij heeft de boel nog wat extra versierd met een slinger en nog meer ballonnen. Twee ervan waren direct geknapt (slechte adem?). Ook met Mart heb ik nog even in de tuin gezeten. Daarna zat ik er wel weer doorheen en kon voor het eten nog wat in dommelen.
Het was een leuke en gezellige dag, maar 's avonds bleek dat die toch wel zijn tol had geëist. Want de verpleegster kon weer wat bakjes legen. Omdat ik bang ben teveel gewicht te verliezen en dat de situatie zo acuut wordt dat ik wel naar de gesloten afdeling moet, heb ik 's nachts nog wat mueslyrepen weggeknaagd.

Vanmorgen zijn 2 oud-collega's, of ik noem het liever toekomstige collega's, langs geweest. Ook weer flink verwend met een mand vol kadootjes. Na zo'n 50 minuten zijn zij weer vertrokken omdat ik steeds meer begon te bewegen. Blijft lastig dat ik niet zo lang bezoek kan ontvangen. Maar ja het is voor nu zoals het is ...

Ik wil iedereen bedanken voor de kaartjes, krabbels, mails, sms'jes en kadootjes. Het doet me goed dat zoveel mensen nog aan me denken!


Krabbel plaatjes

Leuk is anders!

Wat was het gisteren heerlijk om sinds anderhalve week weer ons onder een warme douche te staan, uuuh ik bedoel zitten. Het bericht dat ik komend weekend wederom in Den Dolder blijf, was iets minder. Ik begrijp dat dit het verstandigste is, maar leuk is anders. Wordt zo wel een hele aparte verjaardag. Van de fysio heb ik gisteren balonnen gekregen.  Mijn broer en Mart waren hier gisteravond voor een voorlichtingsavond dus die konden ze mooi opblazen. Touwtje eraan en ze hebben ze aan het plafond gehangen. Kan ik toch een beetje in de feeststemming komen. Want dat is nodig want ik voel me de afgelopen dagen niet echt heppie. Hier vanmorgen nog een gesprekje over gehad. Dit gevoel is reëel voor de situatie waar ik in zit. Iedereen zou er flink van balen. Maar de kunst is nu dus om dat gevoel ook toe te laten. Ik kan mezelf oppeppen, maar dat gaat me niet helpen. Ik mag gewoon verdrietig zijn, zolang ik er maar niet alleen mee blijf zitten en het uit en niet mijn vrolijke masker opzet. Dus nog maar even lekker met ballen gesmeten. Dat ik dit nu voel is juist een stap in de goede richting.
Over mijn 'overplaatsing' kreeg ik gisteren minder goed nieuws. In Woerden komt misschien maandag een plek vrij, maar dat blijkt nu op een gesloten afdeling te zijn. En daar pas ik niet tussen, het team wil me dit eigenlijk ook niet aandoen om me tussen de 'gekken' te laten rondlopen. Dus zolang de situatie niet verslechterd gaat de arts hier maandag nog wat alternatieven aanboren. Het is dus allemaal nog even onzeker en afwachten. Vanmorgen van de diëtiste hier uitgebreid uitleg gekregen over wat sondevoeding inhoudt en welke vormen je daarvan hebt.

Nu is het zaak om toch nog iets van mijn verjaardag te maken. Ik krijg wel bezoek, maar ook dit moet ik goed plannen. Ik krijg hier bijvoorbeeld de tip om het bezoek het bos in te sturen en dan zelf te rusten en het zo in tweeën te knippen. Mijn eerste kadootje heb ik al gekregen van 2 medeclienten, een heel lief gebaar. Morgen mag ik het pas uitpakken.

Zeg me dat het niet zo is!

Met dank aan Bimke voor de suggestie van dit nummer, en daarom ook de Antwerpse live versie.

Een paar weekjes er tussenuit!

Dat het niet zo goed met me gaat, hadden jullie al begrepen. Ik zag zelf tot nu toe de ernst van de situatie onvoldoende in, voor mij een heel herkenbaar patroon. Maar gelukkig is er nog een behandelteam die me de beste zorg wil bieden. En de conclusie is dat ze dat op dit moment in Den Dolder niet meer kunnen. Mijn fysieke conditie is de laatste weken sterk achteruitgegaan en er zit ook geen verbetering in. Ik weeg bijvoorbeeld nog maar ca 52 kg en dat is echt veel te weinig, mijn bloeddruk en pols zijn ook nog steeds extreem laag. Door mijn slechte fysieke toestand kan ik hier ook nauwelijks therapie volgen. Dus daarom wordt nu actie ondernomen. Ik ga voor een paar weekjes naar het Zuwe Hofpoort ziekenhuis in Woerden waar ze meer medische expertise hebben om me weer wat op te lappen. Ik ga daar naar de afdeling Psychmed. Deze afdeling werkt nauw samen met Altrecht Psychosomatiek en behandelt psychiatrische patiënten met medische problemen. Ze zullen me hier o.a. met sondevoeding weer op krachten laten komen. Als dit lukt ga ik daarna weer terug naar Den Dolder.
Wanneer ik naar Woerden ga is nog niet exact bekend, maar dat zal waarschijnlijk ergens volgende week zijn. 

Dit is weer heel wat, dat op me afkomt. Ik had dit niet verwacht, gepland, gehoopt en gewild. Maar eigenlijk verlopen de afgelopen drie jaar van mijn leven al op deze manier. Het loopt steeds anders dan ik van te voren bedenk en verwacht. Het beste is maar om gewoon geen verwachtingen te hebben, maar ja dat is makkelijk gezegd .........

Leef je leven zonder verwachtingen, 

dan zal je ook niet teleurgesteld raken!

Loslaten

Loslaten is achterom kijken zonder spijt, 

vooruit kijken zonder verwachtingen 

en het leven ervaren in het hier en nu.

De ernst onderschatten?

Oooh .... paar kilootjes eraf, beetje moe, te moe om te lopen. Even paar boterhammen eten en binnen houden en alles is weer goed. Dit blijkt dus iets te simpel gedacht en ik onderschat de ernst van de situatie behoorlijk (maar dat wist ik al dat ik daar goed in was, hoort ook een beetje bij conversiepatienten). Er komen dus drastische maatregelen om mijn conditie weer op peil te krijgen maar die zijn nu nog te vers om over te bloggen. Benieuwd .... keep follow me!